สับสนเส้นผมสีดำแวววาว รูปร่างสมส่วน ไม่ผอมแห้งเหมือนสมัยอดีต ผิวพรรณแดงอมชมพู นัยน์ตาสีน้ำตาลสดใสหลังจากบิดกลอนเปิดประตู ร่างเมลิสซ่าชะงักงันเล็กน้อยเธอไม่รู้จักผู้มาเยือน
อีกฝั่ายเป็นบุรุษผมดำ นัยน์ตาเขียวมรกต ใบหน้าค่อนไปทางหล่อเหลา แต่ผิวพรรณขาวซีดจนผิดธรรมชาติ แววตาเจือความโศกเศร้ารุนแรงชนิดไม่ปิดบัง“เอ่อ…คุณคือ?”เมลิสซ่าซักถามจิตใจเริ่มกระสับกระส่ายเลียวนาร์ดมิได้แต่งกายตามปกติ มันสวมชุดคลุมสีดำทับเชิ้ตขาวอย่างสุภาพมันตอบเสียงสั่น“เพื่อนร่วมงานของไคลน์ พี่ชายคุณ”หัวใจเมลิสซ่าหยุดเต้นกะทันหันเธอพยายามเขย่งเท้าเหลือบมองไปด้านหลังบุรุษตรงหน้าคล้ายกำลังหาใครสักคน แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเด็กสาวซักถามเสียงสั่น“แล้วไคลน์อยู่ไหน?”เลียวนาร์ดหลับตาเล่าเรื่อง
“ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ขณะพี่ชายของคุณพยายามช่วยเหลือผู้อื่น เขาถูกสังหารด้วยน้ำมือของอาชญากรจิตใจต่ำทราม เขาคือวีรบุรุษ…ตัวจริงเสียงจริง”ดวงตาเมลิสซ่าพลันเบิกโพลง ร่างกายสั่นเทาอย่างหยุดไม่อยู่ บัตรชมละครเวทีสามใบหลุดร่วงลงพื้น เผยให้เห็นชื่อละครเวทีชัดเจน– ท่านเคาต์หวนคืน –……..ขณะนั่งในห้องรับแขกของบ้านโมเร็ตติ เลียวนาร์ดไม่กล้าสบตาเบ็นสันและเมลิสซ่ามันยังสลัดภาพเมื่อครู่ออกจากหัวไม่ได้ ภาพของเด็กสาวไร้เดียงสาและมีความสุข พลันดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงราวกับโลกทั้งใบแตกสลายตรงหน้าเธอไม่กล่าวสิ่งใดอีกเลย แววตาเหม่อลอยประหนึ่งวิญญาณ
