าขนาดเล็กข้างตึกโรงพยาบาล จากนั้นเป็นการลอบแฝงตัวเข้าในอาคารสามชั้น จุดหมายปลายทางคือชั้นบนสุดซึ่งยูเก็นพักอาศัยอยู่
เนื่องจากยูเก็นส่งสัญญาณอันตราย ทางโรงพยาบาลจึงหวาดกลัวการคลุ้มคลั่ง และจัดสรรให้ยูเก็นได้พักเดี่ยวภายในห้องมิดชิดยิ่งไปกว่านั้น การเฝั้าระวังของเหยี่ยวราตรีตลอดสัปดาห์ผ่านมามิได้ไร้ความคืบหน้า พวกมันทำสำเนากุญแจห้องพักยูเก็นไว้เรียบร้อยแกร๊กประตูถูกเปิดนิ่มนวล ดันน์เป็นฝั่ายเข้าไปก่อน ตามด้วยไคลน์ มันกวาดสายตามองรอบห้องและได้พบชายคนหนึ่งกำลังนั่งปลายเตียงยูเก็นมีใบหน้ายาวเรียวแต่ซูบผอม เบ้าตาจมลึกเข้าไป เส้นผมสีทองกระเซอะกระเซิงมันกำลังมองไปทางบานหน้าต่างตะแกรงโลหะ นัยน์ตาฟั้าอมเทาจดจ้องพระจันทร์แดงฉานอย่างไม่กะพริบไคลน์เอื้อมมือปิดประตูห้องด้านหลังพลางเอ่ยปากซักถาม“ทำไมคุณยังไม่นอน?”
ดันน์ผงะเล็กน้อย แต่หลังจากนึกได้ว่าลูกน้องของตนคือลำดับ 8 ตัวตลก มันเดินถอยหลังหลบเข้าไปในมุมมืดของห้องทันที่ยูเก็นหัวเราะร่วน สายตาหันจ้องไคลน์พร้อมกับมอบคำตอบ“ฉันกำลังรอเค้ก”
