ลดค่าครองชีพลง แต่คุณภาพชีวิตของพวกเขากลับไม่ได้ดีขึ้นจากเดิมนัก อาจตรงกันข้าม ดูเหมือนจะทรุดโทรมลงด้วยซ้ำ เนื่องจากเกษตรกรตกงานจำนวนมากแห่เข้ามาในตลาดแรงงานจนทำให้ค่าแรงลดลง”“ฉันยังจำได้ดี พ่อเคยตั้งคำถามหนึ่งข้อ ลูกคิดว่าใครจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากพระราชบัญญัติธัญพืช? พี่อัลเฟรดคนเก่ง ฉันรู้ว่าพี่ทราบคำตอบ คนฉลาดอย่างพี่ต้องคว้าตำแหน่งบารอนชั้นสูงด้วยลำแข้งตัวเองได้แน่”…
หลังจากได้รับจดหมายของออเดรย์ ซิลและฟอร์สเดินทางกลับไปยังสะพานเบ็คลันด์เพื่อหาข่าวคราวต่อซิล·เดียร์ชาผู้มีผมสีทองกระเซอะกระเซิงเฉกเช่นปรกติสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าด้วยจิตใจฮึกเหิมหล่อนเอาแต่พึมพำในลำคอซ้ำไปมาว่า ‘สี่ร้อยยี่สิบห้าปอนด์’ ราวกับมันคือคาถาพิธีกรรมและดูเหมือนพละกำลังรวมถึงความห้าวหาญจะเพิ่มขึ้นทุกครั้งเมื่อพูดถึงเงินจำนวนนี้“วันนี้ดัคโฮล์มยังไม่ได้รายงานความคืบหน้าให้ฟัง พวกเราไปเยี่ยมหมอนั่นถึงบ้านกันเถอะ!”ดัคโฮล์มคือชื่อของผู้นำกลุ่มสามสหายในเขตตะวันออกของเบ็คลันด์ พวกมันมีขอทานและหัวขโมยคอยทำงานให้เป็นจำนวนมากแม้ภายนอกจะดูอบอุ่นและเป็นมิตรเนื่องจากใบหน้าอ้วนกลมและรูปร่างเจ้าเนื้อ แต่ซิลทราบดีกว่าดัคโฮล์มเป็นพวกชั่ว
ช้าไร้หัวใจ มันเคยหักแขนของเด็กชายวัยสิบสามเพียงเพราะอีกฝั่ายซุกซ่อนกำไรของวันนั้นซิลไม่อยากทำงานร่วมกับดัคโฮล์มสักเท่าไร แต่ก็เลี่ยงไม่ได้เนื่องจากมันเป็นหนึ่งในน้อยคนซึ่งคุ้นเคยก
