ขียนไว้ใต้ภาพขาวดำ เป็นข้อความจากหน้าสุดท้ายของไดอารีส่วนตัวนีลล์“ถ้าฉันช่วยเธอไม่ได้…คงมีแต่ต้องตามไปอยู่ด้วยกันเท่านั้น”สายลมอบอุ่นพัดผ่านอย่างอ่อนโยน บรรยากาศรอบสุสานราฟาเอลถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันและว่างเปล่า…ในช่วงบ่าย ไคลน์ถือเอกสารประทับตราโดยดันน์·สมิทลงไปยังห้องคลังแสง
บานประตูซึ่งถูกเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่งเสมอ ชายหนุ่มผลักมันเข้าไปและพบไบรท์กำลังนั่งเข้าเวรหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไคลน์ชะงักงันหลายวินาที่ ก่อนจะได้สติกลับมายื่นเอกสาร“กระสุนธรรมดา ห้าสิบนัด”ขณะวางกระดาษลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มชำเลืองมองกระปั๋องกาแฟ…มันได้กลิ่นกาแฟโดยไม่ต้องชงมาพร้อมกับคำพูดติดตลกดังก้องในหัว“ไม่จำเป็นต้องรอให้มีเงินสด เจ้าสามารถนำเรื่องนี้ไปเบิกค่าใช้จ่ายกับดันน์ได้ทันที!”…เมื่อไบรท์สังเกตเห็นสีหน้าดำมืดของไคลน์ มันถอนหายใจแผ่วเบา“ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ…ไม่มีใครอยากเชื่อว่าลุงนีลล์จะด่วนจากไปแบบนั้น…ผมเองก็อยากให้สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความฝันซึ่งหัวหน้าสร้างขึ้น”
“บางที่ นี่อาจเป็นชะตากรรมของเหยี่ยวราตรีอีกหลายคนบนโลก…”ไคลน์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขื่นขมหลังจากเหตุการณ์ลุงนีลล์ มันยิ่งทวีความผิดหวังและโกรธแค้นต่อเบื้องบนของโบสถ์…เหตุใดพวกมันถึงเลือกปกปิดเทคนิคสวมบทบาทไว้เป็นความลับจากบุคลากรระดับล่าง?“ได้แต่หวังว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะลดน้อยลงในอนาคตขอให้เทพธิดาคุ้มครองพวกคุณ”ไบรท์วาดสัญลักษณ์จันทร์แดงกลางหน้าอก
