สีเลือดสดส่องสะท้อนในดวงตาไคลน์ขณะทุกคนกำลังก้มหน้าจ้องมองของเหลวปริศนาทันใดนั้น เสียงไอกระแอมของนีลล์ดังจากด้านในพร้อมกับประโยคคำถาม“ดันน์…เจ้ามาทำอะไร?”นัยน์ตาสีเทาลุ่มลึกของดันน์สงบลง มันตอบกลับอีกฝั่ายด้วยเสียงนุ่มนวล“ได้ยินว่าคุณไม่สบาย พวกเราจึงแวะมาเยี่ยมไข้”เกิดความเงียบงันขึ้นภายในบ้านสักพัก แต่ไม่กี่วินาทีถัดมานีลล์แผดเสียงคำรามใส่“ไม่จริง! เจ้ากำลังโกหก!”โดยไม่เปิดโอกาสให้ไคลน์และคนอื่นพูด เสียงจากด้านในเริ่มอ่อนโยน“ฉันรู้ว่าสภาพของตัวเองไม่ปรกติ…”
ลุงนีลล์…ไคลน์หลับตาลง ขณะเดียวกัน ของเหลวสีแดงยังคงไหลซึมออกจากช่องประตูไม่หยุดนีลล์ขึ้นเสียงอีกครั้ง“ตลอดเวลา… ฉันไม่เคยสร้างความเสียหายให้ใครและไม่เคยคิดทำร้ายใครสักครั้ง! ไม่เคยแม้กระทั่งเปิดเผยความลับของเหยี่ยวราตรี…อย่างมากสุดก็เพียงเบิกค่าใช้จ่ายบ่อยกว่าคนอื่น แต่ไม่เคยก่อเรื่องชั่วร้าย!”“ไคลน์!” มันตะโกน“หลักปฏิบัติของผู้ส่องความลับ…จงทำตามใจ แต่ต้องไม่เดือดร้อนใคร ฉันประพฤติตามอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอดฉันเลือกอดทนอย่างเจ็บปวด ดีกว่าปล่อยให้อารมณ์ครอบงำและทำร้ายผู้อื่น…”เมื่อพูดจบ นีลล์ขอร้องด้วยเสียงสั่นเครือ
“ดันน์ รอยัล ไคลน์ ได้โปรดกลับไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปทำงานตามปรกติอีกครั้ง ขอสาบานต่อหน้าเทพธิดา ฉันจะกลับเป็นปรกติและไม่ทำร้ายใคร…ฉันพูดความจริง!”ดันน์หลับตาลงซักถามเสียงอ่อนโยน“คุณวางแผนอะไรอยู่ ตลอดเวลาผ่านมา
