ยอดเยี่ยมมาก… ดังนั้นนีลล์ ช่วยเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปข้างในก่อน เผื่อจะมีอะไรช่วยเหลือคุณได้บ้าง”“…ดันน์ ยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีกหรือ”นีลล์ขอร้องอ้อนวอน“ได้โปรดกลับไป…พรุ่งนี้ฉันจะหายเป็นปรกติ ขอสัญญา! ดันน์ ฉันสาบานว่าจะไม่ขโมยเมล็ดกาแฟของนายไคลน์ รอยัล ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนพวกนายอีก!”ขณะดวงตาของดันน์และรอยัลเริ่มพร่ามัว ดันน์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนเงยขึ้น“ลุงนีลล์ คุณกำลังเข้าใจผิด เรามาเยี่ยมบ้านคุณเพราะเป็นห่วงจากใจ เมื่อเพื่อนร่วมงานปั่วยไข้ไม่สบาย ก็ต้องมาเยี่ยมไข้ไม่ใช่หรือ ได้โปรดเปิดประตูให้เราเข้าไปด้านใน หากคุณไม่
เป็นอะไรจริง พวกเราสามคนจะรีบกลับทันที่ คุณคงทราบดีแล้ว เหยี่ยวราตรีมีงานยุ่งมากในช่วงหลัง ไหนจะต้องผลัดเวรจับตามองโรงพยาบาลจิตเวช”นีลล์ลังเลเล็กน้อย“สภาพของฉันไม่ได้ร้ายแรงเลยสักนิด พรุ่งนี้ก็จะหายเป็นปรกติแล้ว”ของเหลวสีแดงคล้ายโลหิตเริ่มไหลซึมไปไกลถึงทางเดินและแปลงสมุนไพร“ลุงนีลล์ พวกเรารู้จักกันมานานกว่าสิบห้าปีแล้วใช่ไหมผ่านภารกิจด้วยกันมากมาย ผมเป็นห่วงคุณจากใจจริง…ได้โปรดให้ผมเห็นสภาพปัจจุบันด้วยตาตัวเองก่อน ถึงจะกล้ากลับไปอย่างหมดห่วง”ดันน์พูดอย่างนุ่มนวล“…ก็ได้” นีลล์ยอมถอย“สภาพของฉันไม่ได้ร้ายแรงสักหน่อย”
แอ๊ด… เสียงประตูไม้ถูกเปิดออกไคลน์รีบเช็ดน้ำตาเพื่อจะได้ไม่พลาดรายละเอียดแม้เพียงเล็กน้อยและภาพแรกในการมองเห็นคือ…พรมเช็ดเท้าขนาดใหญ่ในห้องรับแขกกำลัง
