มไว้ได้นานราวหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น…เมื่อได้สติกลับมาสายตาไคลน์ชำเลืองมองสมบัติวิเศษ 3-0782 ด้านล่างภายนอกไม่แตกต่างจากเดิม…ยังสัมผัสถึงความอบอุ่นและแสงสว่างได้อยู่ชายหนุ่มถอนหายใจผ่อนคลาย มันรีบสลายกำแพงวิญญาณรอบตัวและเก็บกวาดแท่นบูชาขนาดย่อม
ถัดมาเป็นการตรวจสอบร่างกายตัวเอง มันพบว่าเสื้อผ้ากำลังเปียกชุ่มเหงื่อ ผมเผ้าอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงผิดธรรมชาติขอบคุณสวรรค์…ไคลน์ถอนหายใจอีกครั้งวันนี้มันถอนหายใจบ่อยกว่าตลอดสัปดาห์รวมกันเสียอีกร่างกายชายหนุ่มอ่อนแรงชนิดไม่อยากขยับแม้ปลายนิ้ว จึงตัดสินใจงีบหลับพักผ่อนเอาแรง…ไคลน์ลืมตาอีกครั้ง รีบตบกระเปั๋าเสื้อเพื่อตรวจสอบว่ายันต์เพลิงสุริยันยังอยู่ดีหรือไม่“สภาพดูไม่ได้เลยนะ”เลียวนาร์ดซักถามด้วยรอยยิ้มขณะเดินเข้ามาในห้องมิสซาของวิหารไคลน์ขมวดคิ้วพลางพยุงตัวลุกขึ้นยืน“คงเพราะใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วมั้ง…”ขณะกล่าว ชายหนุ่มหยิบนาฬิกาพกสีเงินออกมาตรวจสอบเวลา
“ดูเหมือนจะทันเวลาพอดี…ฝากนายเข้าเวรเฝั้า 3-0782 ต่อด้วย”เมื่อกล่าวจบ ไคลน์ส่งตราศักดิ์สิทธิ์แห่งสุริยันต่อให้เลียวนาร์ดนักกวีเที่ยงคืนยืนมองแผ่นหลังชายหนุ่มเดินออกจากโบสถ์สีหน้าไม่เอาจริงเอาจังของมันพลันเปลี่ยนเป็นขึงขัง เลียวนาร์ดตรวจสอบ 3-0782 อย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกซอกมุม ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาสับสน…เมื่อทั้งสามผลัดเวรครบ ถึงเวลาเหยี่ยวราตรีเดินทางกลับทิงเก็นด้วยรถม้าก่อนอำลา พวกมันเดินไป
