งพลเรือนพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนเพื่อคลายความอึดอัด ภายใต้ผมเผ้ายุ่งเหยิงและนัยน์ตาเขียวมรกต ชายคนนี้มีเสน่ห์น่าหลงใหลคล้ายนักกวีตัวจริง“กำลังพิมพ์รายงานอะไรหรือ”เมื่อเลียวนาร์ดกวาดสายตามองรอบห้องหนึ่งครั้งและไม่พบใคร จึงซักถามไคลน์พลางเอนพลังพิงวงกบประตูห้อง สองมือล้วงกระเปั๋าด้วยมาดสุดเท่นัยน์ตาเพ่งพิจารณาไคลน์อย่าสนใจขณะเดียวกัน ชายหนุ่มพิมพ์คำสุดท้ายเสร็จพร้อมกับเครื่องหมายจบประโยค มันเงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มทักทายอีกฝั่าย“คำร้องพิเศษ”“คำร้องพิเศษ?” เลียวนาร์ดถามฉงน
ไคลน์หยิบกระดาษออกจากเครื่อง สายตาพลางจ้องมองขึ้นลงเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีจุดบกพร่อง“ใช่แล้ว…คำร้องพิเศษเพื่อเลื่อนเป็นผู้วิเศษลำดับแปด”แค่ก! แค่ก! แค่ก!เลียวนาร์ดสำลักน้ำลายรุนแรง เมื่อเริ่มสงบสติลง มันรีบซักถาม“คุณย่อยโอสถสมบูรณ์แล้วหรือ…?”ย่อย?หืม…หมอนี่ก็รู้เยอะเหมือนกันสินะไคลน์ถือแผ่นกระดาษในมืออย่างทะนุถนอม มันเดินผ่านประตูห้องและมองไปทางเลียวนาร์ด“แน่นอน”ชายหนุ่มแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ผมเคยได้ยินใครบางคนกล่าวไว้ว่า บนโลกกว้างใหญ่ใบนี้ มีบุคคลพิเศษอยู่จำพวกหนึ่ง สามารถกระทำในสิ่งที่ผู้อื่นทำไม่ได้ เหมือนกับผมและคุณ”เลียวนาร์ดหมดคำพูดไปชั่วขณะ ทำเพียงเปลี่ยนท่ายืนเล็กน้อยและล้วงมือออกจากกระเปั๋ากางเกงขึ้นมากอดอกหลังจากพยายามเรียบเรียงคำพูด นักกวีเทียงคืนซักถามด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวใครได้ยิน“คุณไม่คิดว่ามันเ
