กระเปั๋าเสื้อ ล็อกห้องให้เรียบร้อยและเดินออกไปยังทางเดิน อันดับแรก ไคลน์มุ่งหน้าไปยังห้องพักที่ดันน์จองไว้สำหรับสองคนเมื่อเห็นว่าดันน์และฟรายยังไม่กลับ ชายหนุ่มเดินลงไปยังล็อบบี้ชั้นล่างสุด เพื่อนำกุญแจห้องพักใหม่ไปคืน
เมื่อเจ้าของโรงแรมเห็นไคลน์ มันเหลือบมองนาฬิกาแขวนก่อนจะยกนิ้วโปั้งให้ชายหนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มมีเลศนัย“อึดมากพ่อหนุ่ม!”เห…? หมอนี่ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่จริงสินะ หลังจากเห็นตนเช่าห้องพักเพียงหนึ่งชั่วโมงเจ้าของคงนึกว่ามันแอบทำเรื่องบนเตียงกับสาวแต่ไคลน์ไม่คิดปฏิเสธปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้ดีแล้ว เจ้าของโรงแรมจะได้ไม่กล้าบอกหัวหน้าและฟรายว่า ตนแอบเช่าห้องเพิ่มโดยไม่บอกกล่าวไคลน์ตัดสินใจออกไปเดินเล่นสักพักเพื่อไม่ให้ดันน์และฟรายผิดสังเกต จนกระทั่งถึงเวลาเหมาะสม ชายหนุ่มใช้ลูกตุ้มวิญญาณทำนายว่าตนควรกลับโรงแรมได้หรือยังคำตอบเป็นเชิงบวกไคลน์เดินกลับโรงแรมและตรงขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารทันที่ หลังจากเปิดประตูห้องเข้าไป มันเห็นดันน์และฟรายกำลังนั่งวิเคราะห์คดีอย่างออกรส ไม่ผิดไปจากจินตนาการสักเท่าไร
“พวกเราสามารถยืนยันได้ว่า วิญญาณอาฆาตเริ่มปรากฏตัวเมื่อสามเดือนก่อน”เมื่อเห็นไคลน์ปิดประตูและเดินเข้ามานั่งล้อมวง ดันน์หันมาสรุปให้ฟังอย่างคร่าวไคลน์พยักหน้ารับ“การสอบปากคำของผมก็ได้ผลลัพธ์ในลักษณะเดียวกัน”มันอธิบายแจงแจกเหตุการณ์สำคัญทั้งหมด ก่อนจะกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม“…และผมยังได้พบ
