กับชาวบ้านคนหนึ่ง หมอนั่นชื่อว่าเกรย์อันธพาล กล่าวอ้างว่าตนเองมีภาพวาดสีน้ำมันของบารอนลามุดที่หนึ่ง สมบัติเก่าแก่อายุยาวนานนับพันปี”ดันน์รีบถามแทรกด้วยสีหน้ากังวล“อย่าบอกนะว่าคุณซื้อมา”หัวหน้า คุณคิดว่าผมโง่ขนาดนั้นเชียว
ไคลน์ยิ้มแห้งก่อนอธิบายเสริม“ไม่ครับ ถึงผมจะเป็นนักศึกษาสาขาประวัติศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้คลั่งไคล้ขนาดนั้น ด้วยความรู้จากมหาวิทยาลัย ผมสามารถแยกแยะได้เบื้องต้นว่า สมบัติเก่าแก่ชนิดใดเป็นของจริงและของปลอม ยิ่งไปกว่านั้น…ฮะฮะ! ภาพวาดบารอนลามุดละม้ายคล้ายคลึงอาจารย์ประวัติศาสตร์คนหนึ่งจนน่าตกใจ เขาชื่อมิสเตอร์อะซิก”ไคลน์ไม่ลืมเล่าสิ่งสำคัญ เพื่อให้ตนไม่เดือดร้อนตามมาในภายหลังเป็นดังคาด ดันน์มิได้ใส่ใจข้อมูลดังกล่าวมากนัก เพียงบีบนวดขมับ และเริ่มเล่าสถานการณ์ฝังตัวเอง“ยิ่งเป็นหมู่บ้านใกล้กับโบราณสถานเช่นนี้ ไม่แปลกหากชาวบ้านจะนำ ‘สมบัติเก่าแก่’ จำนวนไม่น้อยมาเสนอขายให้คนนอกอย่างพวกเรา ผมเองก็ถูกชาวบ้านคนหนึ่งตื้อให้ซื้อแก้วไวน์ของบารอนลามุดเช่นกัน ได้ยินว่าทำมาจากเงินแท้”
“ใครบางคนพยายามขายตราประจำตระกูลลามุดกับผมอ้างว่าบรรพบุรุษของตนลอบเข้าไปขโมยมาจากปราสาทกับมือ”ฟรายอธิบายเสียงเรียบ · ไคลน์ซักถาม“แล้วพวกคุณได้ซื้อมาไหม”ชายหนุ่มพลันหันมองฟราย ทั้งสองประสานสายตาอย่างเงียบงันสักพัก ไม่มีใครกล่าวสิ่งใดออกมา“ภารกิจถัดไปของคุณกับฟรายคือ นำสมบัติวิเศษ 3-0782 ออกไปนอกเมืองในจุด
