ว์ก็ไปไม่รอดเช่นกัน ถูกสัตว์ประหลาดกัดกินราบคาบ ต้องดำรงชีวิตด้วยการบริโภคเนื้อสัตว์ประหลาดซึ่งมีไม่เพียงพอต่อความต้องการ จำนวนประชากรจึงลดลงอย่างรวดเร็วจนถึงระดับวิกฤติ”“จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกเราบังเอิญค้นพบ ‘หญ้าผิวดำ’ ซึ่งสามารถบริโภคและให้สารอาหารเพียงพอ พวกมันเติบโตได้ในสภาวะปลอดแสง จึงกลายเป็นแหล่งอาหารสำคัญของชาวเงินพิสุทธิ์นับแต่นั้น”“กล่าวกันว่าหญ้าผิวดำคือความกรุณาสุดท้ายที่เทพเหลือทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป พืชชนิดดังกล่าวช่วยให้ชาวเงินพิสุทธิ์ดำรง
เผ่าพันธุ์มานานกว่า สองพันห้าร้อยแปดสิบสองปีในความมืดมิด”“เมื่อปราศจากดวงอาทิตย์ พวกเราจึงต้องบันทึกวันเวลากันเองนับตั้งแต่อดีตกาล ขณะพายุสายฟั้าโหมกระหน่ำจะถูกเรียกกลางวัน และขณะพายุสงบ ความมืดมิดปกคลุมผืนฟั้า จะถูกเรียกกลางคืน เป็นระบบซับซ้อนวุ่นวาย ยากแก่การระบุวันเวลาได้แม่นยำ แต่ก็ไม่มีวิธีอื่นนอกจากนี้อีกแล้ว”หรือก็คือ เป็นดินแดนตรงข้ามสามัญสำนึกโดยสิ้นเชิงสินะไคลน์รู้สึกโชคดีที่มันไม่แจ้งเด็กหนุ่มไปว่า ตนจะดึงอีกฝั่ายขึ้นบนมิติสายหมอกวันพรุ่งนี้ แต่เลือกใช้คำว่าสองวันถัดไปแทนเดอร์ริคหยุดทบทวนคำพูดสักพัก“เมื่อมีอาหารเพียงพอ จำนวนประชากรจึงฟืนฟูกลับมาในปริมาณเหมาะสม จำนวนผู้วิเศษเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว สภาอาวุโส หกคนของเมืองเงินพิสุทธิ์ตัดสินใจก่อตั้งหน่วยสำรวจขึ้นหน้าที่คือการออกสำรวจความมืดมิดในระยะทางไกลและวาดแผนที่”
“หน่วยสำร
