เมืองเงินพิสุทธิ์เขตสุสานใหญ่เดอร์ริคกำลังยืนตัวตรงหน้าขั้นบันได สายตามันจ้องมองโลงศพคู่หนึ่งด้วยดวงตาแดงก่ำคล้ายกับเพิ่งผ่านการร้องไห้ยาวนานโลงศพของบิดาและมารดาเบื้องหน้าเด็กหนุ่มคือแผ่นหินที่มีดาบเงินธรรมดาเสียบปักเสียงท้องฟั้าคำรามส่งผลให้บ้านเรือนสั่นสะเทือนจนดาบเงินโยกแม้สองสามีภรรยาตระกูลเบเกอร์กำลังนอนภายในโลง แต่ทั้งคู่ยังไม่ตาย พยายามดิ้นรนลืมตาด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่หลงเหลือลมหายใจถูกพ่นรวยรินจากจมูก แววตาพวกมันมัวหมองปราศจากกิเลสหรือความรู้สึก เผยเพียงความสิ้นหวังและเงียบสงบ
“เดอร์ริค! ลงมือเร็วเข้า!”อาวุโสสวมชุดคลุมดำเฝั้ามองพฤติกรรมของเด็กหนุ่มพลางตะโกน มือข้างหนึ่งกำลังถือคทายาวสีหน้าเดอร์ริคบิดเบี้ยวเจ็บแปลบ“ไม่…ไม่! ไม่!”เด็กหนุ่มผมน้ำตาลอมเหลืองส่ายศีรษะรุนแรงพร้อมกับก้าวถอยหลังทุกครั้งที่เปล่งเสียงตะโกนปฏิเสธ และท้ายที่สุด มันแหกปากโวยวายด้วยเสียงหวีดแหลมตึง!อาวุโสคนดังกล่าวกระแทกคทาลงพื้น มันกล่าวกับเดอร์ริคด้วยเสียงเย็นชา“เจ้าต้องการให้เมืองทั้งเมืองล่มสลายไปพร้อมกับพ่อและแม่อย่างนั้นหรือ ลืมแล้วหรืออย่างไร พวกเราคือพลเมืองแห่งความมืดที่ถูกเทพทอดทิ้ง มีชะตากรรมต้องดำรงชีวิตบนดินแดนต้องสาปแห่งนี้ ทุกคนที่ตายภายในเมืองจะกลายเป็น
วิญญาณชั่วร้ายอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง นอกเสียจาก…นอกเสียจากจบชีวิตลงด้วยฝีมือของสมาชิกครอบครัว”“ทำไม! เพราะอะไร!?”เดอร์ริคคำรามแหบพร่าสิ้นหวั
