ที่ยงแท้’
ถึงตอนนั้น พวกมันจะช่วยกันจุดเทียนไขบนเสาหินเพื่อรักษาแสงสว่าง อีกทั้งยังช่วยข่มขู่เหล่าสัตว์ประหลาดด้านนอกมิให้ย่างกรายเข้ามาเดอร์ริคเดินเหม่อลอยไปตามเส้นทางจนกระทั่งหยุดยืนหน้าบ้านโดยไม่รู้ตัวมันหยิบกุญแจไขเปิดข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านยังคงสภาพเดิมเหมือนเมื่อเช้าแต่เด็กหนุ่มไม่ได้ยินเสียงมารดาไต่ถามอย่างอ่อนโยนอีกแล้วหรือกระทั่งเสียงตำหนิจากบิดาว่าตนยังฝึกไม่พอบ้านกลายเป็นสถานที่เย็นชาและอ้างว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรเดอร์ริคกำหมัดแน่นอย่างเจ็บแปลบ มันเดินตรงไปยังห้องนอนพ่อและมองหาบอลคริสตัลสีใส บิดาเคยกล่าวว่าสิ่งนี้เป็นสมบัติจากหมู่บ้านที่ถูกทำลาย ชาวท้องถิ่นจะใช้มันสวดภาวนาหาเทพของพวกตนเดอร์ริคคุกเข่าลงก้มกราบลูกแก้วใส เด็กหนุ่มเปล่งเสียงอ้อนวอนอย่างไร้ซึ่งความหวัง
สีหน้าของมันกำลังขื่นขมเจ็บปวด“ข้าแต่ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดเหลียวแลดินแดนที่ท่านทอดทิ้งแสนนาน”“ข้าแต่ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดช่วยให้พวกเราประชาชนแห่งความมืด เป็นอิสระจากคำสาปแห่งชะตากรรม”“ตัวข้ายินดีสละชีพเพื่อกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้ท่านเชิญนำเลือดเนื้อของข้าไปใช้ได้ตามพระประสงค์”…หลังจากกล่าวซ้ำไปซ้ำมาหลายหน ขณะบรรยากาศกำลังเงียบงันและอ้างว้าง เด็กหนุ่มพลันเห็นประกายแสงสีแดงเข้มพรั่งพรูออกจากบอลคริสตัลใสแสงแดงชาดหลั่งไหลประหนึ่งสายลำธารเชี่ยวกราก โอบกอดกลืนกินร่างเดอร์ริคทุกซอกมุมอย่างเท่าเทียม
