ยังไม่นับรวมการอ้อมไปถนนดารารัตน์ก่อน“ตกลงครับ”
ฟรายไม่คัดค้าน เพียงก้มหน้าตรวจสอบว่าตรหลงลืมอุปกรณ์สำคัญใดหรือไม่…ขณะยอดแหลมของวิหารหมู่บ้านถูกฉาบด้วยแสงทองอร่ามจากดวงตะวัน ในที่สุดคณะเหยี่ยวราตรีก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านลามุดหมู่บ้านลามุดตั้งอยู่ทางชายขอบฝังตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองทิงเก็น สถาปัตยกรรมของอาคารหลายหลังมีลักษณะเก่าแก่คล้ายกับสมัยก่อนยุคไอน้ำ จำนวนโรงงานอุตสาหกรรมแทบไม่ปรากฏ มีเพียงค้าขายกับหมู่บ้านข้างเคียงเล็กน้อยเมื่อจอดรถม้า ดันน์เหลือบมองร้านทำผมฝังตรงข้ามก่อนจะหันกลับมาพูด“ผมถามคนในก้องที่มาแล้ว การเดินทางเท้าไปยังซากปราสาทบนภูเขาจะใช้เวลาเพียงสิบห้านาที่ กล่าวกันว่า ที่นั่นเคยเป็นปราสาทของขุนนางในยุคสมัยที่สี่มาก่อน”
“อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครทราบสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคำอธิบายของชาวบ้านเลือนรางราวกับเป็นเพียงตำนานท้องถิ่น”“ตกลงครับ ถ้าอย่างนั้น พวกเราควรรีบสะสางคดีให้เสร็จก่อนมืด แล้วค่อยกลับมาพักก่อนภายในหมู่บ้าน ผลัดเวรกันเฝั้า 3-0782 ให้พ้นการรัศมีชาวบ้านทั่วไป”ผ่านไปแล้วสามชั่วโมงนับตั้งแต่ดันน์·สมิทหยิบ 3-0782ออกจากประตูยานิส ขีดจำกัดของผู้วิเศษคือหกชั่วโมง คงเป็นการดีหากสะสางปัญหาให้เรียบร้อยก่อนครบกำหนด เวลาที่เหลือจะได้ใช้สลับกันฟืนฟูร่างกาย“ตกลง”ฟรายตอบสั้นห้วน“ผมไม่คัดค้าน” ไคลน์กล่าวขณะล้วงมือเข้ากระเปั๋ามันใช้ปลายนิ้วสัมผัสยันต์หลับใหลและยันต์สยบวิ
