ล่าอะไรให้ฟัง เคยมีวันหนึ่ง ฉันต้องไปตรวจสุสานราฟาเอลกับดันน์ พวกเราไม่ทราบว่าซอมบี้บัดซบมันลุกขึ้นจากหลุมศพและแอบซ่อนอยู่ในเงามืดตอนนั้นฉันกำลังมองหาจุดปลอดภัยสำหรับซ่อนตัว ขณะกำลังเดินเข้าไปใกล้มัน ซอมบี้ระยำนั่นกระโดดล็อกคอฉันจากด้านหลัง”ไคลน์รู้สึกหวาดผวาแม้จะได้ยินเพียงคำบอกเล่าจากปาก“แล้วคุณทำอย่างไร? ใช้ยันต์ทันไหม? หรือผู้ส่องความลับสามารถร่ายเวทว่องไว?”นีลล์ชำเลืองมองเล็กน้อย“ไม่เลย ได้ดันน์ช่วยไว้ เขากล่อมให้มันหลับทันเวลาไม่อย่างนั้นคอของฉันคงขาดสะบั้น…ที่ต้องการจะเล่าก็คือ ในฐานะเหยี่ยวราตรี เจ้าต้องเชื่อใจพวกพ้องให้มาก”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไคลน์เงียบงันนานหลายวินาที่ ก่อนจะหันมาอมยิ้มและพูดติดตลก
“มิสเตอร์นีลล์ วันนี้คุณดูยอดเยี่ยมมาก”หลังจากชายชรากระโจนจากเรือสินค้าลงไปยังท่า มันหันมายิ้มยียวนให้ไคลน์“เพราะเจ้าเคยรู้จักแต่ด้านแย่ๆ ของฉัน”คนทั้งสองเดินออกจากท่าเรือและหยุดพักที่สถานีรถม้าสาธารณะหน้าผับมังกรชั่วไคลน์เก็บปืนและวางพิงไม้ค้ำ ภายใต้แสงตะเกียงแก๊ส ชายหนุ่มถอดเสื้อกันลมออกเพื่อตรวจสอบหาร่องรอยชำรุดของเครื่องแต่งกาย“โชคดีชะมัด มีแค่เศษไม้และคราบฝุั่นสกปรก…”มันหยิบเศษไม้ออกพลางใช้มือตบฝุั่นพอเป็นพิธี จากนั้นก็สวมกลับคืนดังเดิมนีลล์จ้องมองด้วยรอยยิ้ม มันกล่าวติดตลก“น่าเสียดายแย่ แบบนี้คงเบิกไม่ได้”ไคลน์ถึงกับหมดคำพูด…
ฉันไม่ใช่คนแบบลุงสักหน่อย! ชายหนุ่มเน้นย้ำหัวใ
