จเปียมคุณธรรมของตัวเองจนกระทั่งรถม้ามาถึงสถานี ไคลน์หยิบนาฬิกาพกใบองุ่นสีเงินออกมาตรวจสอบเวลา“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมต้องขอตัวกลับก่อน”มันหันไปพูดกับนีลล์ · ชายชราพยักหน้า“ขอให้มีความสุขกับมื้อเย็น เรื่องยันต์หลับใหลไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไปทวงกับสเวย์นเอาเอง หมอนั่นเหลือกินเหลือใช้ แต่แน่นอนว่ายังไม่ใช่วันนี้ แบบนั้นคงไม่เหมาะสักเท่าไร”ไคลน์พะงาบปากคล้ายกับจะพูดบางสิ่ง แต่สุดท้ายก็กลืนลงคอและกล่าวเพียง“…ขอบคุณสำหรับความเอื้อเฟือครับ”เมื่อสิ้นเสียง ชายหนุ่มเดินขึ้นรถม้าโดยมีจุดหมายปลายเป็นถนนดารารัตน์
กว่าจะถึงสถานีก็ปาไปหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว ท้องฟั้าใกล้มืดสนิทขณะไคลน์ไขกุญแจเปิดประตูบ้านเข้าไป มันเห็นเมลิสซ่ากำลังถอดหมวกตาข่ายแขวนราวชายหนุ่มยิ้มทักทาย“เพิ่งกลับหรือ?”เมื่อได้เข้ามาในบ้าน อารมณ์แปรปรวนก่อนหน้าพลันหายเป็นปลิดทิ้ง ไคลน์รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก“ที่โรงเรียนมีสอบภาคปฏิบัติ”เมลิสซ่าตอบเสียงขรึมไคลน์ฟุดฟิดจมูกเพื่อสูดดมกลิ่นอาหารซึ่งโชยมาจากครัวจากนั้นก็หันไปถามน้องสาวที่ยืนข้างกัน“ใครทำกับข้าว?”สองพี่น้องมองหน้ากันพลางโพล่ง“เบ็นสัน!”สีหน้าทั้งคู่พลันหวาดผวาคล้ายเห็นผี
เมื่อเบ็นสันได้ยินเสียงน้องชายน้องสาวของตนกลับถึงบ้านมันเดินออกจากครัวพร้อมผ้ากันเปือน“ไม่เชื่อรสมือฉันหรือ? ยังจำได้อยู่เลย เมื่อก่อนพวกนายสองคนมักรอฉันทำอาหารอย่างใจจดใจจ่อเสมอ ไม่ต้องห่วงการทำอาหารไม่ใช่เรื
