่องยากขนาดนั้น ถ้าอยากได้สตูว์มันฝรั่ง ก็แค่ต้มมันฝรั่งและใส่เครื่องปรุงลงไปอีกเล็กน้อยตามใจชอบ…”ไคลน์และเมลิสซ่ายังคงมองตากันโดยไม่มีใครกล่าวสิ่งใดออกมาจนกระทั่งชายหนุ่มเริ่มขยับตัวก่อน มันวางไม้ค้ำพิงไว้ตรงทางเข้าและถอดหมวกแขวนบนราวผ้า“ถึงเวลาที่พวกเราต้องจ้างสาวใช้แล้ว การทานอาหารเย็นผิดเวลาไม่ใช่เรื่องดีนัก”“แต่ฉันไม่อยากให้มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านขณะพวกเรากำลังคุยเรื่องส่วนตัว!”เมลิสซ่าพยายามหาเหตุผลประหยัดเงิน
ไคลน์หันมายิ้ม“ฉันไม่ถือ”ทันใดนั้น ชายหนุ่มพลันชะงักงัน มันยืนแข็งที่อเช่นนั้นนานหลายวินาที่สาเหตุเพราะตนเกือบลืมตัว ถอดเสื้อกันลมออกทั้งที่ยังมีปืนเหน็บตรงรักแร้…ไคลน์แสร้งกระแอมและพูดเบี่ยงประเด็น“พวกเราไม่ต้องสนใจหล่อนก็ได้นี่? เมื่อทุกคนกลับถึงบ้าน สั่งให้หล่อนนอนพักในห้องเฉยๆ ก็สิ้นเรื่อง ไม่มีสาวใช้คนใดไม่ชอบการพักผ่อนหรอกนะ ใช่แล้ว…ครอบครัวเราต้องการสาวใช้ที่ฝักใฝั่เรียนรู้การปรุงอาหาร”เบ็นสันในห้องครัวหันมาพยักหน้าเห็นพ้อง“ไว้มีเวลาว่าง เราค่อยหาโอกาสแวะที่สมาคมจัดหาสาวใช้ประจำเมืองทิงเก็น พวกเขาต้องมอบคำแนะนำที่ดีได้แน่ แถมยังมีแรงงานในมือจำนวนมาก”
“ตกลงตามนั้น”ไคลน์เมินเฉยใบหน้าบูดบึ้งของเมลิสซ่า…กรุงเบ็คลันด์ เขตราชินีคฤหาสน์ไวเคาต์กายลินออเดรย์·ฮอลล์เดินออกจากงานเลี้ยงพร้อมกับสาวใช้คนสนิท แอนนี่ ปลายทางทั้งสองคือห้องนอนชั้นสองที่กายลินจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเด็กส
