งสุด”…เมื่อท่องคำภาวนาจบ สายลมรุนแรงพวยพุ่งจากด้านบนปะทะร่างไคลน์ แต่พวกมันไม่เล็ดลอดออกจากกำแพงวิญญาณเพียงหมุนวนภายในด้วยความเร็วสูงเศษกระจกบนพรม บรรจงลอยกลับมาประกอบจนสมบูรณ์อีกครั้งบนโต๊ะเครื่องแปั้งกระจกบานเดิมที่เคยมีรอยแตกร้าว ยามนี้ถูกพลังบางชนิดปกคลุมจนพร่ามัวชั่วขณะไคลน์เหยียดแขนออกไปลูบบานกระจกอย่างนุ่มนวลใบหน้าบุคคลผู้หนึ่งถูกฉายบนผิวกระจกเงาใสกระจ่าง…
ไม่ใช่ไคลน์ แต่เป็นหญิงสาวผู้มีรูปโฉมอ่อนหวาน ใบหน้ากลมกลึงได้รูปอาจเพราะพิธีกรรมชั้นล่างถูกหยุดกลางคัน หรือไม่ก็เพราะกระจกบานนี้เคยถูกทำลายแล้วหนหนึ่ง รายละเอียดบนใบหน้ากลับปรากฏในลักษณะไม่ชัดเจน เรียกพร่ามัวไม่เต็มปาก แต่ก็ระบุได้ยากว่าอีกฝั่ายเป็นใครอย่างไรก็ตาม ไคลน์รู้สึกคุ้นหน้าเหลือเกิน
