รีสีเทาขนาดเท่ากำปันวางอยู่ ผิวสัมผัสอ่อนนุ่มและเด้งดึ๋ง มีเมือกใสเปียกๆ เคลือบเป็นชั้นบาง ประหนึ่งสมองมนุษย์ที่เพิ่งถูกนำออกจากร่างขณะไคลน์เริ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและกำลังนึกถึงเบาะแสสำคัญ ฉากรอบตัวเกิดการเปลี่ยนแปลงและพร่ามัวอีกหนคราวนี้เป็นร่างของบุรุษเปลือยกายบนโต๊ะยาวที่มีผ้าสีขาวปูรองไว้ ผิวหนังขาวซีดดุจดังซากศพ เหนือข้อมือมีก้อนวัตถุทรงกลมสีฟั้ากำลังลอยอยู่ไคลน์ขมวดคิ้วพึมพำ“นิมิตเริ่มที่บ้านของรีเอล·บีเบอร์ และนำพาเรามาถึงข้อมือของตัวตลกสวมสูท?”ขณะกำลังจะตีความสัญลักษณ์ ฉากรอบตัวเริ่มวูบวาบและเปลี่ยนผัน
คราวนี้เป็นเหตุการณ์บนโต๊ะกาแฟหินอ่อนทรงกลม สองฝังมีโซฟาหนังวางตรงข้ามกัน โคมเทียนระย้าหรูหราห้อยแขวนบนเพดานภายในห้องมีสามบุคคลคนแรก ไคลน์·โมเร็ตติ เส้นผมดำขลับ ดวงตาน้ำตาลอ่อน บรรยากาศรอบตัวคล้ายนักวิชาการ คนที่สอง บุรุษร่างท้วมผิวขาว ฐานะมีอันจะกิน และคนสุดท้าย สุภาพสตรีสาวสวยที่สวมถุงมือตาข่ายดำหรูหราและเช่นเคย ฉากนิมิตเกิดสลับสับเปลี่ยนอีกครั้ง ภายในห้องยังคงมีสามบุคคลเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่เปลี่ยนตัวละคร และมีวัตถุแปลกปลอมถูกเพิ่มเข้ามาในฉากคนแรก ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำคล้ายนักบวช เส้นผมสีน้ำตาลของมันยาวแหลมเหมือนหนาม คนที่สอง บุรุษร่างท้วมผิวขาวคนเดียวกับภาพเมื่อครู่ และคนสุดท้าย ชายชราวัยกว่าครึ่งร้อย เส้นผมน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีฟั้าอมเทาหม่น ขนคิ้วยุ่งเหยิง
วัต
