เราเลือกสังกัดโบสถ์ไร้อนาคตอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่! ยิ่งกระดาษขาวเท่าไร ช่องว่างให้ต่อยอดงานศิลปก็ยิ่งกว้างเท่านั้น การสังกัดโบสถ์อ่อนแอจะทำให้ตัวตนของเราโดดเด่น”
“14 กรกฎาคม เราได้พบมิสเตอร์ซาราธอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อเลยว่า ชายคนนี้จะเป็นหัวหน้าองค์กรลับเก่าแก่และยิ่งใหญ่…ลัทธิเร้นลับ!”อ่านถึงตรงนี้ ดวงตาไคลน์พลันเบิกโพลง นัยน์ตาดำหดลีบเล็ก มันเกือบเสียอาการต่อหน้าออเดรย์และอัลเจอร์จากเอกสารลับของโบสถ์รัตติกาลที่ไคลน์ได้อ่าน มีเพียงประโยคสั้นๆ ที่ระบุว่าตระกูลซาราธเกี่ยวพันกับลิทธิเร้นลับ แต่วันนี้กลับได้ทราบข้อมูลสุดน่าทึ่งจากจักรพรรดิโรซายล์ว่ามิสเตอร์ซาราธเป็นหัวหน้าลัทธิเร้นลับเสียเองมันไม่เคลือบแคลงอีกแล้วว่า ลัทธิเร้นลับคือผู้ครอบครองเส้นทางนักทำนายไว้สมบูรณ์ขณะไคลน์ตั้งใจอ่านไดอารี ออเดรย์พยายามใช้พลังผู้ชมสำรวจความเปลี่ยนแปลงของร่างไคลน์ แต่ถูกหมอกหนาบดบังไว้มิดชิด ไม่พบความผิดปรกติแม้แต่อย่างเดียวหลังจากพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเด็กสาวก็ยอมแพ้ เธอหันไปจ้องมองอีกหนึ่งบุคคลที่นั่งฝังตรงข้ามแทน
ตนทั้งสะเพร่า อวดดี และโง่เขลาที่บังอาจสำรวจมิสเตอร์ฟูล โชคดีแค่ไหนที่อีกฝั่ายใจกว้างไม่ถือสาเอาความออเดรย์แลบลิ้นปลิ้นตาอย่างทะเล้นก่อนตั้งใจสำรวจบุรุษที่นั่งเก้าอี้ตรงข้ามตนอัลเจอร์เอาแต่นั่งก้มหน้ามาตลอดนับตั้งแต่ชุมนุมเริ่มขึ้นมันเงียบงันไม่กล่าวสิ่งใด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย คล้า
