ฉากตรงหน้าพลันพร่ามัวและสลายไปหลังจากไคลน์ออกจากภาวะกึ่งความฝัน การมองเห็นของมันเริ่มปรับให้เข้ากับบรรยากาศที่มืดมิดของห้องนอนเดอไวล์มันทราบดีว่า ค่าจ้างหนึ่งปอนด์ สิบซูลต่อสัปดาห์ของเบ็นสัน หรือเทียบเท่าสามสิบซูลนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้พยุงครอบครัวสามพี่น้องให้ผ่านพ้นอย่างราบรื่นมันทราบว่า แรงงานทั่วไปจะได้รับค่าจ้างราวสัปดาห์ละยี่สิบซูลครั้งหนึ่งเมลิสซ่าเคยเล่าให้ฟัง หอพักของถนนกางเขนเหล็กสายล่างมักเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวแออัดห้าถึงเจ็ดชีวิต จะเรียกว่าสลัมก็ไม่ผิดนักมันทราบว่า เศรษฐกิจทวีปเหนือซบเซาลงมานานหลายเดือน เนื่องจากวิกฤติสงครามที่เกิดขึ้นบนทวีปใต้
และยังทราบอีกว่า สาวใช้ทั่วไปจะได้รับค่าจ้างเพียงสัปดาห์ละสาม ถึง หก ซูลต่อสัปดาห์ แต่ฝังนายจ้างจะจัดหาที่พักและอาหารให้ไคลน์เลื่อนฝั่ามือขึ้นมาแตะหว่างคิ้ว มันนั่งเงียบงันเป็นเวลานาน จนกระทั่งเดอไวล์ตื่นขึ้นและส่งเสียงถาม“คุณสารวัตร จะไม่พูดอะไรหน่อยหรือ? จิตแพทย์ที่ผมเคยพบ ส่วนใหญ่ล้วนพูดมากทั้งสิ้น ชอบชวนคุยเรื่อยเปือยรวมถึงสอบถามสาเหตุของอาการ แต่ขอสารภาพตามตรง ผมมีความสุขกับการนอนงีบเมื่อครู่มาก ปราศจากเสียงคร่ำครวญโดยสิ้นเชิง คุณทำได้อย่างไร?”ไคลน์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้โยก แทนที่จะตอบคำถาม มันย้อนถามอีกฝั่ายกลับ“ท่านเซอร์ คุณรู้จักโรคพิษสารตะกั่วไหม? แล้วทราบหรือไม่ว่าเป็นอันตรายต่อมนุษย์?”เดอไวล์เงียบงันสักพัก
