ก่อนจะเงยหน้าตอบ
“ในตอนแรกไม่ทราบ แต่ระยะหลังเริ่มตระหนักเป็นอย่างดีแล้ว…หรือคุณจะบอกว่า เสียงคร่ำครวญเหล่านี้เป็นของเด็กสาวโรงงานตะกั่วและเซรามิกที่ตายไปเพราะพิษตะกั่ว?”โดยไม่รอให้ไคลน์ตอบ มันชิงกล่าวต่อทันทีตามสัญชาตญาณนักเจรจา“ผมรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ในอดีตมาก แต่หลังจากนั้นก็ชดเชยให้ทุกครอบครัวอย่างสมเหตุสมผลแล้ว นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โรงงานตะกั่วและเซรามิกของผมไม่เคยจ่ายค่าแรงต่ำกว่าโรงงานอื่นในอุตสาหกรรมเดียวกันอีกเลย ค่าแรงเฉลี่ยอยู่ที่แปดซูล แต่โรงงานผมจ่ายมากถึงสิบ หรือสูงกว่านั้นในบางราย จะบอกอะไรให้ หลังจากขึ้นค่าแรงอยู่เจ้าเดียว ตัวผมถูกโรงงานอื่นกดดันมาตลอด เป็นเพราะค่าแรงโรงงานผม ทำให้ไม่มีคนไปสมัครงานที่โรงงานอื่น ถ้าไม่เพราะกฎหมายควบคุมเมล็ดพันธุ์เกิดขึ้นพอดี จนชาวนาหมดเนื้อหมดตัวและต้องเปลี่ยนงานโรงงานพวกมันไม่มีทางหาลูกจ้างได้แม้แต่คนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นผมกำชับหัวหน้างานทุกคนให้คอยสอดส่องคนงานอยู่ตลอด
หากพบใครที่มีอาการปวดหัว ให้รีบย้ายออกจากเขตตะกั่วทันที่ไปทำในจุดปลอดภัยที่ค่าแรงต่ำกว่าเล็กน้อย หรือถ้าอาการใครกำเริบหนัก สามารถพูดคุยกับผมโดยตรง เพื่อขอใช้ทุนรักษาพยาบาลจากมูลนิธิการกุศลส่วนตัว ผมทำดีที่สุดแล้ว”ไคลน์ตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบที่ไม่สั่นคลอนแม้แต่เศษเสี้ยว“ท่านเซอร์ คุณคงไม่ทราบว่า ครอบครัวที่ยากจนไม่สามารถหยุดทำงานได้ ต่อให้กำลังปั่วย พวกเขาก็จะโกหกแ
