ุดฉงนไคลน์ปล่อยให้เก้าอี้เริ่มโยกเอนตามธรรมชาติ ปากพลางอธิบายอย่างนุ่มนวล“ในตอนที่หลับไปเมื่อครู่ ผมได้ถามบางสิ่งกับคุณ”“สะกดจิต?”เดอไวล์ลองคาดเดา เพราะนั่นคือสิ่งที่จิตแพทย์ชอบทำกับคนไข้ไคลน์ไม่ตอบตรง มันกล่าวแฝงเลศนัย“คุณเคยพบเด็กสาวคนหนึ่งเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาบนถนน อาการของหล่อนกำเริบขณะเดินมาทำงานตามปรกติ ในตอนนั้น คุณอยู่บนรถม้าของตัวเองที่มีตราสัญลักษณ์ติดด้านข้าง เธอตายเพราะพิษสารตะกั่วจากโรงงานคุณ เด็กสาว
ดังกล่าวทำงานอยู่ฝั่ายเคลือบเงาเซรามิก ในตอนที่คุณไปพบ…หล่อนยังไม่ตาย”เดอไวล์นั่งลูบขมับเป็นเวลานานโดยไม่กล่าวสิ่งใด สีหน้าคล้ายกับพยายามนึกเค้นเหตุการณ์ให้ออก“เคยมีเรื่องแบบนั้นจริงด้วย…แต่ผมจำรายละเอียดไม่ได้เลย ภาพเลือนรางมาก”การนอนไม่พอตลอดหนึ่งเดือนเต็มส่งผลให้สมองของมันอ่อนแอลง ความทรงจำในอดีตเลือนรางกว่าปรกติ ฉากเดียวที่นึกออกมาได้ ทั้งคลุมเครือและไม่ชัดเจนหลังจากฝืนตัวเองครู่หนึ่ง เดอไวล์ยอมแพ้และเงยหน้าถามกับไคลน์“หล่อนชื่ออะไร? แล้วก็…ผมต้องทำอย่างไรจึงจะรักษาอาการทางจิตนี้ได้?”ชายหนุ่มตอบกลับทันที่“ทำเพียงสองข้อ ข้อแรก คนงานที่ตายไปต่อหน้าคุณและเป็นต้นตอของอาการปั่วย เธอชื่อเฮลี่ย์·วอล์คเกอร์ ตาม
หาพ่อแม่ของเธอให้พบและชดเชยในจำนวนที่มากกว่าอดีต ข้อสอง แพร่กระจายความอันตรายของพิษสารตะกั่วให้ผู้คนตระหนักเป็นวงกว้างผ่านหน้าหนังสือพิมพ์ ใช้เงินกองทุนมูลนิธิการกุศลขอ
