เดินวนเวียนรอบห้องฟูั่ว…มันพ่นลมหายใจยาว สมาธิฝืนสงบนิ่งเพื่อลบเลือนฉากเหตุการณ์ที่ไม่พึงประสงค์ชายหนุ่มถอดหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปัดคราบฝุั่นโคลนที่ติดตามเสื้อผ้าทำอะไรก็ได้ที่ไม่ให้นึกถึงภาพศพ!
หลังจากผ่านไปสักพัก มันได้ยินเสียงฝีเท้าลุงนีลล์เดินกลับมาทางคลังอาวุธ เป็นฝีเท้าเอกลักษณ์ ชายชราชอบเดินลากส้นจนเกิดเสียงพิเศษดังกังวาลทั่วทางเดินใต้ดิน“เหนื่อยฉิบ…”ลุงนีลล์บ่นอุบขณะเดินเข้าห้อง“ช่วยไปบอกกับทุกคนว่า อย่าเพิ่งลงมาที่คลังอาวุธในอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ฉันต้องการพักผ่อน”ชายชราออกคำสั่งเสียงขึงขัง“ทำไมคุณถึงไม่ขึ้นไปพักที่ห้องนอนล่ะครับ? ส่วนผมจะเฝั้าคลังอาวุธแทนเอง”ไคลน์แสดงน้ำใจลุงนีลล์ส่ายศีรษะ“ข้างบนเสียงดังเกินไป โดยเฉพาะแม่หนูโรแซนที่เอาแต่จ้อไม่หยุด”“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ไม่ขัดคอ มันสวมสูทและหมวกกลับ ก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับดันบานประตูเหล็กจนเกือบปิดสนิท แง้มไว้เพียงเล็กน้อยให้ลมผ่านตึก ตึก ตึกขณะย่างเท้าผ่านทางเดินยาวเดิมๆ ที่เคยชินทุกวัน ไคลน์กลับพบประตูบานที่มันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่“ตรงนี้ก็เป็นห้องลับสินะ…”ชายหนุ่มชะงักพลางเหลือบมองเข้าไปในห้อง มันเห็นนักเก็บซากศพ ฟราย กำลังชันสูตรซากศพใครบางคนอย่างละเอียดศพ?หัวใจชายหนุ่มหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอุตส่าห์ลืมภาพศพได้แล้วเชียว…ไคลน์ตัดสินใจเดินไปเคาะประตูก๊อก! ก๊อก!ฟรายหยุดการกระทำและ
