กสโมสรพยากรณ์ จำนวนสิบซูลสามเพนนีถูกใช้จ่ายออกไปอย่างรวดเร็วไคลน์ยื่นมือรับเครื่องรางสองชิ้นและเก็บไว้ในกระเปั๋าเสื้อขณะกำลังจะเดินเปลี่ยนร้าน มันได้ยินเสียงใครบางคนไต่ถาม“มิสเตอร์คะ ทำไมคุณถึงไม่ซื้อเครื่องรางสำเร็จรูป?”
เมื่อหันไปมอง ไคลน์ได้พบเด็กสาวผู้หนึ่ง เธอมีอายุราวสิบห้า สวมเดรสลูกไม้สีเหลืองอ่อนน่ารักน่าชัง มือข้างหนึ่งจับหมวกตาข่ายที่มีริบบิ้นสีเข้าชุด“ผมจะซื้อไปสร้างเอง คุณก็รู้ นั่นเป็นความฝันของผู้คลั่งไคล้ศาสตร์เร้นลับทุกคน”ไคลน์ตอบโปั้ปดฉะฉานมันไม่ต้องการให้เจ้าของร้านมองว่าตนกำลังคิดแย่งประกอบอาชีพ ถึงภายในใจลึกๆ จะต้องการหาเงินจากช่องทางดังกล่าวด้วย‘พลังพิเศษ’ก็ตามเด็กสาวปริศนามีผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกตามธรรมชาติใบหน้าอ่อนหวาน แก้มยุ้ยเล็กๆ เสริมความน่ารัก ดวงตาใสซื่อเธอเอ่ยปากถามอย่างจริงใจ“ช่วยเลือกเครื่องรางให้ดิฉันได้ไหมคะ? เอ่อ… ฉันรู้จักที่นี่เพราะมีเพื่อนแนะนำมา เคยเดินเที่ยวชมก็หลายหน งานอดิเรกชื่นชอบศาสตร์เร้นลับมาก แต่ไม่ได้เชี่ยวชาญสักเท่าไรดิฉันเลือกเครื่องรางไม่เก่ง ต้องการซื้อไปเป็นของขวัญวันเกิดให้
เพื่อนสนิทคนดังกล่าว เธอกำลังจะมีอายุครบสิบหกปีในอีกไม่กี่วัน เหตุผลที่ไม่ได้พามาด้วยเพราะต้องการทำเซอร์ไพรส์ ฉันเคยขอคำแนะนำในการเลือกจากเธอหลายครั้ง แต่ก็จับใจความสำคัญไม่ได้สักที”ไคลน์อมยิ้มอบอุ่น“ต้องการเครื่องรางแบบไหนหรือ? ปัดเปั่าหายนะ? มอบความโชคดี?
