มดสองชนิด-แบบใช้รางและไม่ใช้รางแบบแรกจะใช้ม้าลากสองตัว ที่นั่งภายในห้องโดยสารมีประมาณยี่สิบ สัมภาระต้องวางตัก เส้นทางโดยสารระบุไว้อย่างหยาบ ไม่มีสถานีจอดเจาะจงเป็นพิเศษ ปลายทางเลือกลงได้แบบยืดหยุ่น และจะไม่จอดรับคนเพิ่มหากรถเต็มส่วนแบบหลังเป็นกิจการรถม้าของบริษัทรถราง
ตัวรางจะถูกติดตั้งไว้บนถนนสายหลักรอบเมือง ม้าจะทำหน้าที่ลากห้องโดยสารสองชั้นที่บรรจุคนมากกว่าห้าสิบ รถม้าประเภทนี้จะประหยัดทรัพยากรและค่าดูแลม้ากว่าแบบแรกมาก ส่งผลให้ค่าบริการถูกลงแต่ปัญหาคือ สถานีตายตัวและเข้าไม่ถึงบางจุดของเมืองที่ซับซ้อนหลังจากยืนรอกว่าสิบนาที่ เสียงล้อกระทบรางเหล็กดังแว่วข้างหูไคลน์ รถม้าสองชั้นได้เคลื่อนตัวมาจอดที่สถานีกางเขนเหล็ก“ไปถนนเบซิค”ไคลน์กล่าวกับคนขับ“คุณต้องไปลงที่ถนนแชมเปญ จากนั้นเดินเท้าต่ออีกสิบนาทีก็จะถึงถนนเบซิค”คนขับรถม้าหันมาอธิบายเส้นทางที่ไคลน์จำเป็นต้องทราบ“ไปถนนแชมเปญก็ได้”มันพยักหน้า
“ไกลกว่าสี่กิโลเมตร… สี่เพนนี่”เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวพรรณสะอาดสะอ้านส่งเสียงพร้อมกับแบมือหาไคลน์จากด้านข้างมันคือคนเก็บเงิน“ตกลง”ไคลน์หยิบเหรียญทองแดงสี่เหรียญใส่มือและยื่นให้เมื่อเดินขึ้นไปบนห้องโดยสาร ไคลน์พบว่ามียังมีผู้คนไม่มากแม้จะเป็นชั้นแรกก็ตาม“เหลือติดตัวแค่สามเพนนี สงสัยขากลับต้องเดิน…”หลังจากนั่งลง ไคลน์ถอดหมวกและวางไว้บนตักบรรยากาศรอบข้างตัวมัน ชายหญิงแต่งกายภูมิฐานนั่งประปรายกระจายตัว
