ดเล่มนั้นเสียสนิท!ดันน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเดินผ่านไคลน์พร้อมกับหันมากล่าว“ล็อกประตูห้องและเดินทางไปบ้านพักมิสเตอร์เวิร์ชกับผม ผู้เชี่ยวชาญรออยู่ที่นั่นแล้ว”ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจมันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะมันต้องการปฏิเสธ จิตใต้สำนึกร่ำร้องให้วิ่งหนี ทว่า จากสิ่งที่ตนเคยกระทำในความฝัน ดันน์·สมิทคงเห็นแล้วและเพิ่มความรัดกุมมากขึ้นจากเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น ความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดาและผู้วิเศษมีมากเกินไป โอกาสหลบหนีสำเร็จแทบเป็นศูนย์แถมดันน์อาจพกปืนมาด้วย… และคงซ้อมยิงปืนสม่ำเสมอด้วยแน่…จากหลากหลายความคิดที่ถาโถม เมื่อชั่งน้ำหนักอย่างถ้วนถี่ไคลน์ตัดสินใจยอมรับความจริงอันน่าหดหู่ที่ตนมิอาจเลี่ยง“เข้าใจแล้ว”เฮ่อ… คงต้องปล่อยตัวตามสบายแล้วยอมรับในชะตากรรมตัวเองสินะบางที่ เราอาจรอดจาก ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ด้วยร่างกายและจิตที่พิเศษเหมือนกับในความฝันเมื่อครู่…“ไปกันเถอะ”ดันน์กล่าวด้วยเสียงราบเรียบไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับเดินตาม แต่หลังจากย่างฝีเท้าได้สองก้าว มันชะงักและเอ่ยปากถาม
“มิสเตอร์สมิท ผ…ผมอยากเข้าห้องน้ำก่อน”จุดประสงค์เดิมที่ออกมาจากห้องก็เพื่อทำธุระในห้องน้ำ…ดันน์ไม่ห้าม มันเพียงจ้องมองไคลน์ด้วยแววตาสุขุม ก่อนจะกล่าว“ไม่มีปัญหา แต่เชื่อผมเถอะไคลน์ ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ ผมจะทรงพลังชนิดที่คุณไม่มีวันจินตนาการออก”ท่ามกลางความมืด… ไคลน์พึมพำในใจมันไม่คิดหนีอยู่แล้ว เพียงต้องการล้
