างหน้าให้สดชื่นจากเหงื่อเหนียวเหนอะหลังฝันร้าย รวมถึงการปลดปล่อยของเหลวออกจากกระเพาะปัสสาวะเพื่อให้จิตใจสงบลงหลังออกจากห้องน้ำ ไคลน์เดินกลับห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดจากนั้นก็ล็อกประตูห้องพักและเดินตามดันน์ลงไปชั้นล่างท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ดันน์·สมิทเป็นฝั่ายเริ่มบทสนทนา“ในตอนท้ายของฝัน ทำไมคุณถึงคิดหนี? กำลังหวาดกลัวอะไรงั้นหรือ?”
ไคลน์ตอบกลับโดยไม่คิดนาน“ผมไม่มีความทรงจำของวันที่ 27 มิถุนายนเลย บุคคลที่ฆ่าเวิร์ชและนาย่าอาจเป็นตัวผมก็ได้ จึงเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา… หากเป็นผมจริง ผมก็ต้องรับโทษ ชีวิตหลังจากนี้คงเข้าขั้นเลวร้าย ไม่มีใครต้องการแบบนั้นหรอกใช่ไหม? ผมขอเสี่ยงหนีไปทวีปใต้เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า”“ถ้าเป็นคุณ ผมก็คงทำแบบเดียวกัน”ดันน์กล่าวพลางเปิดประตูหอพัก อากาศหนาวเหน็บจากภายนอกไหลเข้าปะทะกับความอบอุ่นภายในตึกดันน์·สนิทเดินนำขึ้นไปนั่งในรถม้าโดยไม่กลัวว่าไคลน์จะหลบหนี รถม้าคันเบื้องหน้าเหมือนกับในฝันทุกประการ ห้องโดยสารมีสี่ล้อ ข้างตัวรถมีตราสัญลักษณ์กรมตำรวจ-ดาบไขว้และมงกุฎไคลน์ก้าวตามขึ้นไป ด้านในมีพรมหรูหรารองรับพร้อมด้วยกลิ่นหอมฟุั้งกระจายมันนั่งลงพร้อมกับถามถึงความเป็นไปได้ของคดี
“มิสเตอร์สมิท จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้เชี่ยวชาญยืนยันว่า ผมสูญเสียความทรงจำในวันเกิดเหตุจริง โดยที่ไม่มีหลักฐานเพิ่มเติมบ่งชี้ว่าผมมีส่วนพัวพันกับการตายของเวิร์ชและนาย่า…ผมจะพ้นข้อกล่าวหาทัน
