้อย่างสุขุม “ไม่มีใครบอกเจ้าหรือว่าหากแผลงฤทธิ์ระดับเซียน ยอดฝีมือจากภพเซียนจะพบตัวเจ้า? ยอดฝีมือจากภพเซียนมากันยามใด เจ้านั่นแหละจะถูกกลืนกิน”
บรรพชนจระเข้ตอบอย่างเฉื่อยชา “ไม่มีปัญหา แดนบรรพชนแห่งนี้ปิดกั้นการรับรู้จากโลกภายนอกได้ ตราบใดที่ไม่ไปแผลงฤทธิ์เซียนข้างนอกก็ไม่ถูกจับได้หรอก อีกอย่าง ขยะอย่างเจ้ามิต้องให้ข้าใช้พลังเซียนสักนิด”
“เจียงผิงอัน เจ้าควรห่วงเรื่องจะเอาตัวรอดเช่นไรมากกว่านะบรรพชนผู้นี้ในกาลก่อนยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ยามสู้กับเจ้าจึงเสียเปรียบแต่ยามนี้เจ้าจะเอาอะไรมาสู้บรรพชนผู้นี้ได้!”
บรรพชนจระเข้ขัดเคืองใจที่ปราชัยแก่เจียงผิงอันยิ่ง และคิดจะแก้แค้นเสมอมา และในยามนี้ ในที่สุดมันก็กำลังจะสมหวัง
เจ้าโง่นี่ถึงกับพาตัวเองมาตายถึงที่
“เจ้าในยามนี้มีค่าเป็นเพียงอาหารของบรรพชนผู้นี้เท่านั้น กายาศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าเป็นของบรรพชนผู้นี้!!”
บรรพชนจระเข้ใช้กฎเต๋าเซียนกลืนกิน หลุมดำปรากฏเหนือศีรษะเจียงผิงอันเตรียมเขมือบ
พลังกลืนกินของมันยึดพรสวรรค์ผู้อื่นได้ และมันก็อยากได้กายาศักดิ์สิทธิ์ของเจียงผิงอันมานานแล้ว ขอเพียงมันได้กายาศักดิ์สิทธิ์มาพัฒนาตัว มันจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน
ยามบรรพชนจระเข้โจมตีเข้ามา เจียงผิงอันก็ฉีกมิติพุ่งประชิดบรรพชนจระเข้ ใช้ ‘ลักษณ์วิญญาณศึก’ จากวิชาเทียมเทพสงครามเหวี่ยงหมัดทำลายล้างกระบวนท่าที่สาม ‘ไร้จำนน’ ซึ่งบีบอัดปราณสุดกำลังเข้าใส่อย่างรวดเร็
