ึ่งยุคสมัย ครั้งแรกที่เจียงผิงอันพบอีกฝ่าย เขาก็เกือบถูกมันฆ่า
หากมิใช่เขาเพิ่งสร้างหมัดทำลายล้างกระบวนท่าแรก สยบปีศาจขึ้นมา ยามนั้นคงได้ตายไปแล้วจริง ๆ
“เจ้ากินคนของเจ้าไปสินะ” เจียงผิงอันจ้องตรงที่บรรพชนจระเข้พลางเอ่ยสิ่งที่คาดเดาในใจ
“ถูกต้อง บรรพชนผู้นี้กินเอง”
บรรพชนจระเข้ปริปากคาวคลุ้ง แม้จะแย้มยิ้มอยู่แต่ก็ดูน่าขนพองขยะแขยง ร่างของมันแผ่ปราณน่าสะพรึงกลัว
“ช่างเลือดเย็นเสียจริง ถึงกับกลืนกินลูกหลานเพื่อตัวเอง” เจียงผิงอันดูพะอืดพะอม
“ฮ่า ๆ เลือดเย็น? พวกมันมีชีวิตก็เพราะบรรพชนผู้นี้ การช่วยข้าดูดซับพลังคือภารกิจของพวกมัน พวกมันควรรู้สึกเป็นเกียรติที่บรรลุหน้าที่ต่างหากเล่า”
บรรพชนจระเข้เย้ย “เจ้ายังมีอารมณ์มาสนใจความเป็นความตายผู้อื่นอีก จะบอกข่าวร้ายให้นะ บรรพชนผู้นี้หวนคืนสู่ระดับเซียน
แล้ว และทั้งเจ้าและเผ่ามนุษย์ของเจ้าก็จะกลายเป็นอาหารของบรรพชนผู้นี้!”
กฎเต๋าเซียนอันโอฬารระเบิดจากร่างบรรพชนจระเข้ ปราณปีศาจคละคลุ้ง ทั่วทั้งแดนบรรพชนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันมหาศาลจนขยี้ร่างผู้ฝึกตนทั่วไปแหลกได้
“สุดท้ายแล้ว ยุคสมัยนี้ก็ยังเป็นของข้า บรรพชนกลืนสวรรค์!กู่ตี้ไม่อยู่แล้ว จะยังมีใครในหล้าหยุดบรรพชนผู้นี้ได้!”
บรรพชนจระเข้อ้าปากหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น ้าเสียงสุดแสนฮึกเหิมอหังการ
ในยุคสมัยนี้ไร้ซึ่งเซียน มันแข็งแกร่งที่สุด ไร้ผู้ใดหยุดมันได้แล้ว
เจียงผิงอันกล่าวกับบรรพชนจระเข
