สู่ภพเซียนสำเร็จ และจะไปกันอยู่แล้ว ยามนี้ไม่สนใจหรอกว่าเซียนจะบุกมายังภพแร้นแค้นกันหรือไม่”
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็สีหน้าเปลี่ยน “เจ้าก็เป็นตัวตนจากภพแร้นแค้น ทรยศบ้านเกิดกันเช่นนี้เลยหรือ?”
ภพแร้นแค้นพังทลายไปเพราะการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเนิ่นนานแล้ว หากยังมีเซียนจากที่อื่นปรากฏอีก ภพแร้นแค้นก็จบสิ้นอย่างแท้จริง?
“บ้านเกิด? ฮ่า ๆ มารผู้นี้ขำไส้แทบเลื่อน บ้านเกิดบ้าบออะไร นี่ก็แค่สามัญสำนึกเช่นมนุษย์ของเจ้า ในสายตาเราเขตแดนมารมืดทมิฬภพแร้นแค้นคือกรงขัง อยากจะออกไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาส”
มารสวรรค์และเหล่ายอดฝีมือหัวร่องอหายราวได้ยินเรื่องตลก
ผู้คนส่วนใหญ่ที่นี่หารู้เรื่องที่ภพแร้นแค้นถูกกู่ตี้ผนึกไว้ไม่ แต่เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างสองฝ่าย พวกเขาก็ประจักษ์แจ้งเช่นกันว่าที่เขตแดนมารมืดทมิฬไม่โจมตีนิกายเทวมารก่อนหน้านี้ก็เพราะกลัวดึงดูดยอดฝีมือจากภพเซียนมา ยามนี้พวกมันเปิดทางเข้าสู่ภพเซียนได้แล้ว จึงไร้กังวลและเหิมเกริมตามชอบใจได้
นี่หมายความว่า พวกเขานิกายเทวมารกำลังจะจบสิ้น ต่อให้เซียนมนุษย์จากราชวงศ์ต้าเฉียนมาช่วย นางก็เป็นเซียนเพียงหนึ่งอีกฝ่ายมียอดฝีมือระดับเซียนถึงห้า หยุดมิไหวได้เลย
มารสวรรค์คาดหวังให้เจียงผิงอันเผยสีหน้าตื่นกลัวหวาดผวา แต่แล้วก็ต้องงุนงงเมื่อพบว่า แม้เจียงผิงอันจะทราบเรื่องเหล่านี้ เขาก็ยังไร้ความกลัวใด ๆ
สิ่งนี้ขัดใจมารสวรรค์ยิ่งนัก การฆ่าเจียงผิงอัน
