ระโยชน์
ขณะเดียวกัน ในมิติพิเศษของอ่างสัมฤทธิผล
เจียงผิงอันให้อ่างสัมฤทธิผลเคลื่อนย้ายทั้งสองฝ่ายสู่มิติในอ่างสัมฤทธิผลก่อนลงมือกัน เพื่อที่ต่อให้สู้กัน ผู้บริสุทธิ์จะไม่ถูกลูกหลงเรื่องสำคัญที่สุดคือคลื่นพลังจากการต่อสู้จะได้ไม่ถูกยอดฝีมือจากภพเซียนสังเกตเห็น
“ที่นี่ที่ใด?”
มารสวรรค์และเซียนมารทั้งสี่มองไปรอบ ๆ อย่างระแวง ขณะที่พวกมันจะลงมือก็ถูกอำนาจแข็งแกร่งคลุมร่าง เคลื่อนย้ายมายังมิติอันไม่รู้จักนี้
“สุสานพวกเจ้าไง” เจียงผิงอันกล่าวเสียงเรียบ
เซียนมารทั้งห้าจังงัง ก่อนที่บางส่วนจะอดขำมิได้ “แค่เจ้า? สู้เราคนเดียวเนี่ยนะ?”
พวกมันจับสัมผัสผู้อื่นที่นี่มิได้เลย หากมีแค่เจียงผิงอันคนเดียวอีกฝ่ายก็ล้อพวกมันเล่นแล้ว
ตลกมิต่างจากมดประกาศว่าจะกัดมังกรแท้นั่นแหละ
มิต้องพูดถึงว่าเจียงผิงอันเป็นเพียงสามัญชน ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเซียน พวกมันทั้งห้าก็ไม่กลัว
มารสวรรค์มองใบหน้าสุขุมของเจียงผิงอัน ไร้ซึ่งรอยยิ้ม มันสังหรณ์ร้ายมาตลอด ยกมือขึ้นพลางใช้วิชาลับ หัตถ์มารทมิฬคลุมฟ้าบังพิภพปรากฏขึ้นฟาดใส่เจียงผิงอันจากเบื้องบนอย่างกราดเกรี้ยวอหังการ ประหนึ่งจะบดขยี้สรรพสิ่ง
เมื่อสัมผัสอำนาจเต๋าเซียนจากหัตถ์มารนี้ได้ เจียงผิงอันก็ประหลาดใจเล็กน้อย คลื่นพลังกฎเต๋าเซียนในนั้นแข็งแกร่งกว่าเซียนจากภพบุกเบิกมากนัก กระทั่งใกล้เคียงกับพลังโจมตีกับยอดฝีมือร่วมระดับในภพเซียน
เจียงผิงอันไม่มัวชักช้า เงื้อหมัด
