“ประมุขศาลาหลัว ขออภัยสำหรับปัญหาที่ข้าก่อกับศาลาเติงเซียนด้วยจริง ๆ”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นก้มหัวขออภัยหลัวซู่ ก่อนจะส่งศาสตราเซียนและโอสถที่เพิ่งได้มาให้นาง
วิกฤติของศาลาเติงเซียนครั้งนี้ สุดท้ายทั้งหมดก็เพราะเขาล่วงเกินชิวซื่อผิง ศาลาเติงเซียนจึงพลอยแย่ไปด้วย
“ไม่ต้องหรอก เซียนจากศาลาเติงเซียนตายกันหมดแล้ว หากไปยึดศาลาหลักเติงเซียนในยามนี้ ก็จะได้ทรัพยากรมากมาย สหายเต๋าเจียงรับทรัพยากรเหล่านี้ไว้เถอะ”
หลัวซู่ฟื้นจากความตกใจ มิกล้ารับทรัพยากรที่ยอดฝีมือระดับเซียนทั้งสองริบมาได้เหล่านี้
หลัวซู่เดาว่าเจียงผิงอันน่าจะมีสถานะสูงส่งในภพเซียน ยอดฝีมือทั้งสองก็น่าจะเป็นผู้ที่สำนักเบื้องบนส่งมาพิทักษ์เขาเป็นการเฉพาะจึงเรียกเขาว่าลูกพี่
“เช่นนั้นก็ได้”
เจียงผิงอันมิได้เกรงใจ เก็บทรัพยากรทั้งหลายไว้ แล้วกล่าวกับต้าเฮยและเอ้อร์ไป๋ “พวกเจ้าทั้งสองช่วยประมุขศาลาหลัวค้นสมบัติ ห้ามเม้มทรัพยากรใดไว้เชียว”
“ได้เลยลูกพี่ ข้าชอบช่วยเหลือคนที่สุดเลย” สุนัขต้าเฮยตบอกรับคำ
เจียงผิงอันเมินมันไป กล่าวกับหลัวซู่อีกครั้ง “ประมุขศาลาหลัวเสี่ยวเซียงกับข้าจะกลับบ้านกัน หากพบอันตรายใด ให้เจ้าสองตนนี่จัดการได้เลย หากพวกมันทำอะไรไม่ดี เดี๋ยวไว้บอกข้า ข้าจะลงโทษพวกมันแน่นอน”
“รบกวนแล้ว”
อันที่จริง หลัวซู่สงสัยมาตลอดว่าบ้านของเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรวอยู่ที่ไหน แต่หากอีกฝ่ายไม่พูด นางก็ไม่ถาม
สุดท้าย เจียงผิงอัน
