ปครู่หนึ่ง มิได้พูดมากความไปกว่านั้น
“เรากลับบ้านกันเถอะ”
เขาคิดถึงครอบครัวเขานัก
บุตรีเจียงเมี่ยวอี บุตรีบุญธรรมเจียงเสียวเสวี่ย เมิ่งจิง น้องหู่นิวหลี่เยว่เยว่ อาจารย์หวังเหริน… ผ่านไปแล้วพันปี ไม่รู้ป่านนี้เป็นเช่นไรกันบ้าง
เฉียนฮวั่นโหรวส่งอ่างสัมฤทธิผลให้เจียงผิงอัน ขณะที่เจียงผิงอันกล่าวกับอ่างสัมฤทธิผล “ผู้อาวุโส พาพวกเรากลับไปเถิด”
ก่อนจาก ทั้งสามทิ้งอวตารพลังไว้ร่างหนึ่งเพื่อจับตามองสถานการณ์ที่นี่
อ่างสัมฤทธิผลแผ่คลื่นพลังปกคลุมทั้งสาม เพียงพริบตา ร่างของทั้งสามก็ปลาสนาการไป
ครู่ต่อมา ทั้งสามก็กลับถึงโถงเจ้านิกายเทวมาร ณ แดนอุดร
ยามกลับถึงบ้านเกิด แม้เจียงผิงอันจะมีหัวใจกล้าแกร่ง ยามนี้ก็ยังเกิดความรู้สึกปนเปเกินบรรยาย สารพัดความทรงจำประดังสู่ใจ
เหมียวเสียสัมผัสคลื่นพลังกฎเกณฑ์ในภพแร้นแค้นแล้วเผยสีหน้าประหลาดใจ “นี่คือภพแร้นแค้น บ้านเกิดของผู้อาวุโสกู่ตี้หรือ?ไฉนภพนี้จึง…”
วาทะต่อจากนั้นดูไม่น่าฟังเท่าไหร่ เหมียวเสียจึงไม่พูดออกมา
นางรู้แล้วว่าเจียงผิงอันมาจากภพแร้นแค้นเหมือนกับกู่ตี้ และเหมียวเสียก็ชื่นชมความแข็งแกร่งของกู่ตี้ผู้สร้างสมาพันธ์แร้นแค้นจึงใคร่รู้ยิ่งว่ากู่ตี้เกิดในภพภูมิอันแข็งแกร่งเช่นไร
แต่นางก็เพิ่งค้นพบยามนี้เองว่าภพแร้นแค้นแสนกันดาร แย่กว่าภพบุกเบิกอยู่หลายระดับ
ไฉนภพกันดารเช่นนี้จึงมีผู้แข็งแกร่งอย่างผู้อาวุโสกู่ตี้และเจียงผิงอันเกิดมาได้?
“ภพนี้… ไม่
