ปกติ”
เสียงของอวิ๋นเหยาดังขึ้นในใจเจียงผิงอัน
“ผู้อาวุโส อะไรไม่ปกติหรือ?” เจียงผิงอันถามอย่างสงสัย
“ไม่แน่ใจ แค่รู้สึกไม่ชอบมาพากลน่ะ” เสียงของอวิ๋นเหยาเคร่งขรึม
ไม่รู้แล้วพูดอะไรออกมา
เจียงผิงอันเมินอวิ๋นเหยาไปพูดกับเหมียวเสีย “อย่าใช้พลังระดับเซียนที่นี่ ผู้อาวุโสกู่ตี้ตั้งกำแพงไว้ มิให้ผู้อื่นในภพเซียนหาภพนี้เจอหากเจ้าใช้อำนาจเซียน ยอดฝีมือจากภพเซียนก็น่าจะหาที่นี่พบ”
เหมียวเสียพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
ขณะนั้นเอง เจียงผิงอันได้ยินเสียงหนึ่งดังจากห้องข้าง ๆ
“เมี่ยวอี เราจะไปทะเลบูรพากันจริง ๆ หรือ? มันอันตรายนะ ท่านพ่อรู้เข้าต้องโกรธแน่ ๆ” เจียงเสียวเสวี่ยพูดอย่างกังวล
เจียงเมี่ยวอีโบกมือ “พี่หญิงเสียวเสวี่ยวางใจได้ อวตารพลังที่ท่านพ่อทิ้งไว้ ข้าผนึกเองกับมือ บ่นเราไม่ได้แน่นอน”
“นอกจากนั้น เราทั้งสองต่างคนยังมีศาสตราเซียนคนละชิ้น แถมยังมียันต์ตัวตายตัวแทนและอาวุธวิเศษที่ท่านพ่อให้ไว้เยอะแยะ ตายยากตายเย็นกันยิ่ง ก่อนหน้านี้เจ้าพวกที่ทะเลบูรพากล้าล้อเลียนท่าน
พ่อ บอกว่าท่านพ่อเป็นคนไร้ค่า ไม่มีทางทะลวงขอบเขตได้ ข้าสุดทนแล้ว พี่ทนได้หรือ?”
“ทนไม่ได้น่ะสิ” เจียงเสียวเสวี่ยพูดอย่างเคืองแค้น
“เช่นนั้นก็ไปเล่นพวกมันเลย! แน่นอน เราจะเอาตัวไปตายแบบไม่ใช้สมองมิได้ แค่ลอบสังหารอัจฉริยะหัวกะทิของเผ่าปีศาจสมุทรสักสองสามตนก็พอ ข้านัดหมายพี่หญิงเสี่ยวเยว่ไว้แล้ว นางมีร่างวิญญาณวารีสวรรค์ สู้ในทะ
