ความกลัวกระตุ้นสัญชาตญาณเอาตัวรอดของชิวซื่อผิง ใช้วิชาต้องห้ามเพิ่มความเร็วหนีไปทันที
เขาสังหรณ์ว่าหากไปสู้กับเจียงผิงอัน ผู้ตกตายคือตัวเขาแน่นอน!
ยามนี้ ทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดก็คือเสี่ยงหนี
ภายใต้ผลของวิชาต้องห้าม ความเร็วของชิวซื่อผิงเร่งสูงลิ่วจนน่ากลัว ทิ้งห่างจากเจียงผิงอันอย่างรวดเร็ว
“เด็กเวรสมควรตาย บังคับตาเฒ่าผู้นี้จนต้องใช้วิชาต้องห้ามฝากไว้ก่อนเถอะ ร่างกายตาเฒ่าผู้นี้ฟื้นตัวดีเมื่อไหร่…”
ทันใดนั้น ดวงตาของชิวซื่อผิงพลันสั่นสะท้านรุนแรง ร่างชะงักแข็ง มองไปตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ
เจียงผิงอันปรากฏตัวตรงหน้าเขาตั้งแต่ยามใดมิอาจทราบอีกแล้ว!
เขาใช้วิชาต้องห้ามแล้วแท้ ๆ ความเร็วเพิ่มพูนมหาศาล ไฉนอีกฝ่ายจึงยังตามเขาทัน!
“ช้าเกินไป ข้าให้โอกาสเจ้าหนีอีกทีแล้วกัน” เจียงผิงอันยืนกอดอก กล่าวกับอีกฝ่ายอย่างเฉื่อยชา
ฆ่าชิวซื่อผิงทันทีนั้นง่ายเกินไป ยามตาเฒ่านี่ไล่ล่าเขา เขาต้องทนทุกข์ทรมานเจียนตายอยู่นาน เขาจึงต้องให้เจ้าเฒ่านี่ได้ประสบซึ้งถึงความรู้สึกของการถูกไล่ล่าด้วยเช่นกัน
ชิวซื่อผิงเปลี่ยนทิศหนีอีกครั้ง หนนี้เขาใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติส่งตัวเองไปไกลในพริบตา ต่อให้เจียงผิงอันจะรวดเร็ว ก็ไม่มีทางตามเขาได้ทัน
ทว่า ทันทีที่ชิวซื่อผิงเคลื่อนย้ายมิติ เขาก็ต้องขวัญผวาเมื่อพบว่าเจียงผิงอันปรากฏดักหน้าเขาอีกแล้ว!
ยามนี้เอง เขาจึงสังเกตว่าเจียงผิงอันสวมกำไลวงหนึ่งที่แขน ซึ่งมีคลื่นพลังมิต
