ปวงชนมองเจียงผิงอันราวมองคนโง่
หนึ่งปุถุชนถึงกับบอกเซียนสิบกว่านามว่าพวกเขาต้องตาย
เป็นเรื่องเกินเข้าใจจริงแท้ เขาเอาความมั่นใจจากหนใดมาพูดเช่นนี้ คิดว่าตัวเองตายเร็วไม่พอหรือไร?
ความต่างชั้นระหว่างเซียนและสามัญชนห่างไกลดุจคนละโลกาผู้ฝึกตนซึ่งยังไม่บรรลุเซียนจึงถูกเรียกรวมกับสามัญชน ยังคงมีลักษณ์เช่นสามัญชีวิต
แม้ยอดฝีมือขอบเขตมหายาน (เขตแดน) จะอยู่ห่างจากเซียนเพียงก้าวเดียว แต่ก็ยังถูกเซียนใช้หนึ่งนิ้วบี้ตายได้อยู่ดี
ขณะนี้ แสงสามสายทะยานจากแสนไกล ปรากฏเบื้องหลังเจียงผิงอัน
ซึ่งก็คือเหมียวเสีย ต้าเฮยและเอ้อร์ไป๋
คลื่นพลังเซียนรุนแรงแผ่ออกจากร่างของทั้งสาม
ทันทีที่ยอดฝีมือระดับเซียนทั้งสามปรากฏกาย เซียนทั้งสิบสี่จากศาลาหลักเติงเซียนก็ขมวดคิ้ว
“อย่างนี้เอง มิน่าเจียงผิงอันจึงกำเริบนัก ที่แท้ก็มียอดฝีมือระดับเซียนสามตัวตนหนุนหลัง”
ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าไฉนเจียงผิงอันจึงกล้าตวาดใส่พวกเขา ที่แท้ก็มีผู้หนุนหลังอยู่
แม้การมียอดฝีมือระดับเซียนเพิ่มมาสามจะเป็นปัญหาจริงแท้ แต่พวกเขาก็ยังเป็นฝ่ายได้เปรียบ มีจำนวนคนมากกว่าอีกฝ่ายเกือบสามเท่าตัว
“ลูกพี่ ไปพักก่อนเถอะ ข้าจะจัดการสารเลวพวกนี้เอง!” สุนัขต้าเฮยต้องมองเหล่าเซียนจากศาลาเติงเซียนอย่างหิวกระหาย มันอยากฟื้นสภาพตนเองสุดแสน ขอเพียงกลืนกินคนเหล่านี้ มันจะฟื้นตัวได้หลายส่วนอย่างแน่นอน
“ถอยไป ข้าแค้นพวกนั้นราวศัตรูตัวเองกว่าใคร ให้ข้าจัดการ
