รแห้งสำหรับการเดินทางของเขา“นี่ค่ะ อาหารแห้งกับชาเอาไว้ดื่มระหว่างทาง” อันจิ่วเม่ยยื่นถุงผ้าให้หลี่เจียเฟิ่ง น ้าเสียงของเธออบอุ่นหลี่เจียเฟิ่งรับถุงมาอย่างระมัดระวัง พร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธอ“ขอบคุณนะ ฉันคงคิดถึงอาหารของเธอที่สุด”ย่าอันที่นั่งมองทั้งสองจากมุมหนึ่งของบ้านอดไม่ได้ที่จะพูดแซว“แค่เดือนเดียว ไม่ทันจะคิดถึงอะไรมากมายหรอก” แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เมื่อถึงช่วงบ่าย หลี่ฉีหมิ่นมาปรากฏตัวที่หน้าบ้าน เขาพร้อมจักรยานคู่ใจ เพื่อไปส่งหลี่เจียเฟิ่งที่สถานีรถไฟ“เอาล่ะ พร้อมแล้วใช่ไหม?” หลี่ฉีหมิ่นถาม พลางตรวจเช็กจักรยานให้เรียบร้อยหลี่เจียเฟิ่งพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองอันจิ่วเม่ยที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าของเธอดูสงบนิ่ง แต่แววตากลับสะท้อนความรู้สึกที่ซ่อนอยู่“ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ฉันจะเขียนจดหมายไปหา” อันจิ่วเม่ยพูดเสียงเบาหลี่เจียเฟิ่งจ้องมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ “เธอก็เหมือนกัน ดูแลย่าอันให้ดี แล้วก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วย”ก่อนที่เธอจะพูดอะไรได้อีก หลี่เจียเฟิ่งก้าวเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาทำให้อันจิ่วเม่ยเผลอปิดเปลือกตาลง“ฉันกลับบ้านบ่อย ๆ นะ” เสียงกระซิบเบา ๆ ของเขาดังก้องอยู่ในหัวใจเธอหลี่เจียเฟิ่งผละตัวออกเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการบอกลาที่เต็มไปด้วยความรักและคำสัญญา
เมื่อหลี่เจียเฟิ่งข
