ันแน่นความโกรธที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสีหน้าเรียบนิ่งเริ่มปะทุขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววเย็นชา“มีหลักฐานชัดเจนหรือไม่?” เขาถามเสียงต ่า“มีครับ เราพบจดหมายบางส่วนที่ยังไม่ได้ถูกทำลายในห้องพักของเธอ และมีพยานในหน่วยที่ยืนยันได้ว่าเห็นเธอจัดการกับจดหมายเหล่านั้น”คำตอบนั้นทำให้หลี่เจียเฟิ่งยิ่งขบกรามแน่น เขาสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนออกคำสั่งเด็ดขาด “รวบรวมหลักฐานทั้งหมดส่งไปให้เบื้องบน แล้วแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบทันที”เสียงของเขาหนักแน่นและไม่เปิดช่องว่างให้ใครคิดเปลี่ยนใจนายทหารคนสนิทรับคำสั่งด้วยความเคร่งขรึม ก่อนจะรีบออกไปปฏิบัติตามคำสั่ง ทิ้งให้หลี่เจียเฟิ่งนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานดวงตาของเขาจ้องมองไปยังหน้าต่าง พลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่หลัวลี่เซียนทำลงไป ความเจ็บปวดที่อันจิ่วเม่ยต้องเผชิญในช่วงเวลาที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียใจและโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน
“เธอทำเกินไปแล้ว หลัวลี่เซียน…” เขาพึมพำกับตัวเอง น ้าเสียงแฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกในค ่าคืนหนึ่ง หลี่เจียเฟิ่งกลับจากการฝึกภาคสนาม เมื่อเดินมาถึงหน้าหอพัก เขาพบกับหลัวลี่เซียนที่ยืนรออยู่ใต้แสงไฟสลัวใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดแต่แฝงไปด้วยความหวัง“ผู้กองหลี่…” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแผ่วเบาหลี่เจียเฟิ่งหยุดฝีเท้า เขามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา “มีอะไร?”หลัวลี่เซียนสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดออกมาด้วยน ้าเสียงที่สั่นเ
