อันจิ่วเม่ยได้พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลเพียงสองวัน ก่อนที่หลี่เจียเฟิ่งจะจัดการทุกอย่างเพื่อพาเธอกลับบ้าน เช้าตรู่วันนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านหนานเทียนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นรถจิ๊ปคันใหญ่ขับเข้ามาในหมู่บ้าน และหยุดที่หน้าบ้านของอันจิ่วเม่ยยวี่เฟยที่กำลังพูดคุยกับย่าอันในบ้าน รีบวิ่งออกมาดู เมื่อเห็นคนที่ก้าวลงมาจากรถเป็นหลี่เจียเฟิ่ง ชายหนุ่มในชุดทหารเต็มยศ เธอถึงกับยืนตาค้าง ก่อนจะยิ่งตะลึงเมื่อหลี่เจียเฟิ่งอุ้มอันจิ่วเม่ยลงจากรถในสภาพที่มีเฝือกใส่ที่ข้อเท้า และตามร่างกายยังมีรอยฟกช ้าให้เห็นเด่นชัดยวี่เฟยรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านอย่างรวดเร็ว ขณะที่ต้าหวังซึ่งมาด้วยกัน แบกกระเป๋าทหารของหลี่เจียเฟิ่งและไม้ค ้ายันของอันจิ่วเม่ยลงจากรถ ก่อนจะบอกลาและขอตัวกลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อสะสางคดีซื่อหงเมื่อย่าอันเห็นหลานสาวในสภาพเช่นนั้น น ้าตาก็ไหลพรากเหมือนสายน ้า เธอรีบเดินเข้าไปหาอันจิ่วเม่ยจนลืมไม้เท้าไว้ที่ข้างประตู“อันจิ่วเม่ย! หลานของย่า เจ็บมากไหมลูก” ย่าอันร้องไห้พลางจับมือหลานสาวแน่น น ้าตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่อันจิ่ว
เม่ยนั่งอยู่บนโซฟา หลังจากที่หลี่เจียเฟิ่งอุ้มเธอมาวางลงอย่างทะนุถนอมสายตาของหลี่เจียเฟิ่งเหลือบไปเห็นสุนัขสามตัววิ่งกรูเข้ามาหาอันจิ่วเม่ย พวกมันดูโตมาด“นี่คงเป็นสุนัขที่เธอขอมาจากยวี่เฟยสินะ… โตขนาดนี้แล้ว” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆไม่แปลกเลย… เพราะเขาไม่ได้กลับบ้านมานานเกือบส
