องปีหลี่เจียเฟิ่งพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนละสายตากลับมามองไปรอบๆ บ้าน บรรยากาศที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวาทำให้เขารู้สึกแปลกใจปนโล่งใจเมื่ออันจิ่วเม่ยเล่าทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง ย่าอันและยวี่เฟยถึงกับเดือดดาล แทบจะลุกไปที่โรงพักเพื่อจัดการซื่อหงด้วยตัวเอง“นังผู้หญิงคนนั้นมันช่างกล้าจริง ๆ! กล้าทำแบบนี้กับหลานฉัน!”ย่าอันตวาดเสียงดัง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโมโห“ถ้าโรงพักปล่อยเธอออกมา ฉันนี่แหละจะบุกไปเอาเรื่องเอง!” ยวี่เฟยเสริมด้วยน ้าเสียงกราดเกรี้ยวอันจิ่วเม่ยพยายามปลอบทั้งสอง “ตอนนี้เธอถูกจับแล้ว คงจะถูกตัดสินจำคุกไม่ต ่ากว่าสามสิบปีแน่ ๆ เพราะเธอก่อคดีทำร้ายร่างกายคนในครอบครัวทหารด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ย่าอันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดอย่างสะใจ “ดี! คราวนี้บ้านเราคงสงบสุขเสียที”พูดไปพูดมาย่าอันก็เหมือนจะเพิ่งนึกได้ว่า หลี่เจียเฟิ่งยังยืนอยู่ตรงนั้น เธอจึงเดินตรงเข้าไปกอดชายหนุ่มทันที ลูบหลังเขาด้วยความเอ็นดู“เจียเฟิ่ง ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก ดีใจที่เธอยังมีชีวิตอยู่”หลี่เจียเฟิ่งนิ่งไปชั่วครู่ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างประหลาดตลอดเวลาที่เขาอยู่ในตระกูลหลี่ หรือช่วงที่ออกไปทำภารกิจเสี่ยงชีวิต เขาไม่เคยได้รับสัมผัสเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้งเขาค่อย ๆ กอดย่าอันตอบด้วยความอ่อนโยน “ขอบคุณนะครับคุณย่า”ย่าอันยิ้มกว้าง แต่แล้วใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที ก่อนจะระดมหยิกหลี่เจียเฟิ่งไปทั่ว
