ึ่งดูท่าทางแล้ว เธอคงไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ไกลมากนัก มือของอันจิ่วเม่ยกำมีดไว้แน่น เพื่อกดดันให้อีกฝ่ายเปิดทางให้เธอหลบหนี ทว่าด้วยความไม่ทันระวังซื่อหงที่ฟื้นตัวขึ้นมาก็ฉวยโอกาสคว้าข้อเท้าของเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากจนเธอล้มลงไปกับพื้นอย่างแรงมีดในมือของอันจิ่วเม่ยกระเด็นออกไป ร่างของซื่อหงกระโจนขึ้นคร่อมเธอ ใบหน้าที่เปื้อนเลือดและดวงตาแดงก ่าทำให้เธอดูเหมือนคนเสียสติ“แกมันเก่งไปหมดทุกเรื่องสินะ! วันนี้ฉันจะฆ่าแกเอง!” ซื่อหงตวาดด้วยความโกรธ เธอบีบคออันจิ่วเม่ยอย่างแรงอันจิ่วเม่ยพยายามดิ้นรน เธอยกมือขึ้นพยายามบีบคอซื่อหงคืนเสียงกรีดร้องของทั้งสองดังลั่นไปทั่วห้องโจรสองคนที่ยืนดูเหตุการณ์ตรงหน้า ถึงกับหน้าซีด พวกมันไม่คิดว่าจะต้องมาเจอฉากน่าสยดสยองเช่นนี้ แต่พวกมันรู้ดีว่าหากอันจิ่วเม่ยตายก่อนจะส่งตัวให้ลูกค้า งานนี้พวกมันจะต้องแย่แน่“รีบดึงนังบ้านี่ออกไป!” โจรร่างผอมร้องขึ้น
โจรทั้งสองรีบเข้ามาดึงซื่อหงออกจากตัวอันจิ่วเม่ยทันที ซื่อหงดิ้นรนสุดแรงพลางกรีดร้องอย่างคนเสียสติ “ปล่อยฉัน! ฉันจะฆ่ามัน!ฉันจะฆ่ามัน!”เมื่อหลุดจากการจับกุมของโจรทั้งสอง ซื่อหงพุ่งไปคว้ามีดที่ตกอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล ขณะเดียวกัน อันจิ่วเม่ยที่พยายามยันตัวขึ้นมองภาพนั้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและตื่นตระหนกอันจิ่วเม่ยหลับตาปี๋ ร่างของเธอสั่นเทา มือสองข้างที่เคยพยายามปัดป้องตอนนี้เริ่มหมดแร
