ง ในใจเธอเอ่ยคำขอโทษวนซ ้าไม่หยุด ขอโทษค่ะคุณย่า…ถ้ารู้ว่าฉันจะจบชีวิตวันนี้ ฉันน่าจะเอาทองออกจากมิติไว้ให้คุณย่าใช้…น ้าตาไหลอาบแก้ม เธอเอ่ยขอโทษหลี่เจียเฟิ่งในใจ ขอโทษนะเจียเฟิ่ง…ฉันผิดสัญญา ฉันไม่ได้รอคุณกลับมา…ทันใดนั้น ประตูไม้เก่าคร ่าคร่าก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงดังสะท้อนไปทั่วห้อง ร่างสูงในชุดทหารพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ซื่อหงจะทันได้ฟันมีดลง ร่างของเธอก็ถูกถีบจนกระเด็นไปกระแทกผนังอย่างแรงเสียงร้องของซื่อหงดังก้องตามมาด้วยเสียงมีดตกกระทบพื้นอันจิ่วเม่ยที่ปิดตารอรับความเจ็บปวดค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้า…คือแผ่นหลังที่คุ้นเคย
“เจียเฟิ่ง…” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับลมหายใจหลี่เจียเฟิ่งไม่ได้หันกลับมาหาเธอในทันที เขาพุ่งเข้าหาชายสองคนที่กำลังตกใจแทบเสียสติ โจรทั้งสองพยายามตอบโต้แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดหนัก ๆ ของหลี่เจียเฟิ่งก็ซัดเข้าที่ใบหน้าและลำตัวของพวกมันจนล้มไปกองกับพื้นในเวลาเพียงชั่วพริบตาเมื่อจัดการศัตรูจนสลบแน่นิ่ง หลี่เจียเฟิ่งก็รีบหันกลับมาหาอันจิ่วเม่ยทันที เขาก้มลงนั่งข้างเธอ มือใหญ่ประคองตัวเธอขึ้นอย่างเบามือแต่สายตาที่มองร่างอันบอบช ้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและเจ็บปวดร่องรอยบาดแผลทั่วร่างกายของอันจิ่วเม่ยเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนเห็นได้ ใบหน้าและลำตัวของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช ้าและแผลสดแม้แต่ลมหายใจของเธอก็ยังขาดห้วง“อันจิ่วเม่ย…” เสียงของหลี่เจียเฟ
