ื่อหงย่อตัวลงใกล้พลางบีบคางของอันจิ่วเม่ยแน่น “แกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไว้รึ? ฉันจะทำให้แกรู้ว่าความทุกข์ทรมานที่แท้จริงมันเป็นยังไง!”คำพูดนั้นทำให้อันจิ่วเม่ยหน้าซีดเผือด น ้าตาเอ่อคลอและไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอส่ายหน้ารัว แสดงออกถึงความหวาดหวั่นและสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ แต่ถึงอย่างนั้น มือของเธอก็ยังคงพยายามใช้มีดที่หยิบออกมาจากมิติใช้มันตัดเชือกที่มัดเธอกับเสาไม้จนหลุดเป็นอิสระซื่อหงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูอันจิ่วเม่ยด้วยน ้าเสียงเย็นเยียบราวกับจะตอกย ้าความสิ้นหวังในใจอีกฝ่ายให้จมลึกลงไปกว่าเดิม“ไม่ต้องห่วงหรอกจิ่วเม่ย…ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อเธอนะ สามีของเธอไม่เคยสนใจดูแลเธอเลยจริงไหม? และตอนนี้เขาหายตัวไปเกือบสองปี ใครจะไปรู้ บางทีเขาอาจจะไม่รอดชีวิตกลับมาแล้วก็ได้ เดี๋ยวฉันให้พวกมันช่วยสนองให้แกเอง!”
พูดจบ ซื่อหงคลายมือจากใบหน้าที่บอบช ้าของอันจิ่วเม่ย ก่อนจะถอยออกมาพลางจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน ราวกับรอคอยให้ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังปรากฏชัดในดวงตาของเธอแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น…ดวงตาของอันจิ่วเม่ยแปรเปลี่ยนเป็นประกายแน่วแน่และดุดันความอ่อนแอหายไปในพริบตา แววตานั้นทำให้ซื่อหงชะงักไปชั่วขณะ
