ายังไง?” เขาพูดด้วยน ้าเสียงไม่พอใจ
“ใช่ ถ้าแกทำให้มันถึงตาย คนที่ซวยไม่ใช่แค่แกหรอก แต่จะพาพวกเราซวยไปด้วย!” โจรร่างกำยำเสริมเสียงดุ เขาหันไปมองซื่อหงด้วยสายตาไม่พอใจพวกมันไม่ได้เข้าใจความแค้นที่ซื่อหงมีต่ออันจิ่วเม่ยมากนัก รู้เพียงว่าเธอเกลียดหญิงสาวตรงหน้าจนแทบคลั่ง ส่วนที่ขาของซื่อหงเป็นเช่นนี้ พวกมันคิดไปเองว่าอาจเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ทว่าความจริงกลับเป็นเพราะซื่อหงปีนกำแพงบ้านอันจิ่วเม่ยเองแล้วพลาดตกลงมาซื่อหงหันขวับมามองโจรทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “ไม่ต้องมาสั่งฉัน อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” เธอตะคอก ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่อันจิ่วเม่ยอีกครั้งแววตาของซื่อหงวาวโรจน์ขึ้น ราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ เธอหันไปมองโจรทั้งสองพลางเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย้ยหยัน “ของดีแบบนี้พวกแกไม่คิดจะทำอะไรหน่อยหรือไง? จะสนองตัวเองก่อนส่งตัวก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไร”คำพูดนั้นทำให้โจรทั้งสองชะงัก พวกมันเหลือบตามองร่างของอันจิ่วเม่ยที่แม้จะบอบช ้าและอิดโรย แต่ก็ยังคงความงดงามในสายตาพวกมัน รอยยิ้มลามกปรากฏบนใบหน้าทันที
ซื่อหงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความสะใจ เธอเดินไปหยิบถังไม้ใส่น ้าเย็นจากมุมห้อง ก่อนจะเดินกลับมาสาดมันใส่อันจิ่วเม่ยอย่างแรงอันจิ่วเม่ยสะดุ้งเฮือก ความเย็นของน ้ากระแทกเข้ากับบาดแผลที่เปิดอยู่ทั่วร่าง ทำให้เธอรู้สึกแสบจนเหมือนถูกมีดกรีดซ ้า ดวงตาของเธอเอ่อคลอด้วยน ้าตาแห่งความเจ็บปวดที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้ซ
