ฟางหรูยกมือปิดปากแน่นเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพรอบข้างตะกร้าไม้ที่ตกอยู่ข้างจักรยานซึ่งพังเสียหาย ร่องรอยการต่อสู้ที่กระจายชัดเจนบนพื้นถนน“ไม่นะ…” ฟางหรูพึมพำ น ้าเสียงของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายแทบไม่ตอบสนองต่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า “จิ่วเม่ย… จิ่วเม่ยต้องตกอยู่ในอันตราย!”ใบหน้าของเธอซีดเผือด รู้ว่าเวลานี้ไม่สามารถเสียเวลาได้อีกเธอต้องรีบลงมือทำอะไรสักอย่างทันที เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมสติ แต่หัวใจที่เต้นแรงและความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจทำให้รู้สึกเหมือนโลกหมุนเวียนอยู่รอบตัวฟางหรูสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง พยายามสะกดความหวั่นไหวในใจให้สงบ ก่อนจะรีบยกจักรยานขึ้นแล้วปั่นไปตามถนนในละแวกนั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมตะโกนถามผู้คนที่เดินผ่านไปมา“ใครเห็นผู้หญิงถูกจับตัวไปบ้างไหม! เป็นผู้หญิงผมยาว ใส่ชุดสีฟ้า!”ผู้คนที่เดินผ่านต่างแสดงท่าทางหลีกเลี่ยง บ้างส่ายหน้า บ้างเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตรายความกังวลในใจฟางหรูเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เธอเริ่มรู้สึกว่าต้องเปลี่ยนแผนใหม่ทันที เธอตัดสินใจปั่นจักรยานตรงไปยังสถานีตำรวจ
ทว่าทางไปกลับเต็มไปด้วยฝูงชนที่เดินขวักไขว่ การปั่นจักรยานอย่างเร่งรีบในสถานการณ์แบบนี้กลับยิ่งเพิ่มอุปสรรคเมื่อความร้อนใจเข้าครอบงำ ฟางหรูทิ้งจักรยานไว้ข้างทางอย่างไม่ลังเล ก่อนจะออกวิ่งสุดกำลังเธอวิ่งไปอย่างลนลาน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ก้องสะท้
