อนในหัวใจที่เต้นระรัว แต่แล้วเธอก็ชนเข้ากับชายคนหนึ่งอย่างแรงโดยไม่ทันระวัง!“โอ๊ย!” ฟางหรูล้มลงกับพื้นทันที แรงกระแทกทำให้ข้อเท้าของเธอบิดจนรู้สึกเจ็บแปลบ“สหาย! เป็นอะไรไหมครับ?” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นฟางหรูเงยหน้าขึ้น พบว่าคนที่เธอชนใส่คือชายในชุดทหารเต็มยศ ทันใดนั้นน ้าตาที่กลั้นไว้ก็ไหลทะลักเธอคว้าชายเสื้อของเขาแน่น พร้อมพูดเสียงสั่น “ช่วยด้วยค่ะ…ช่วยน้องสาวฉันด้วย เธอถูกจับตัวไป ช่วยอันจิ่วเม่ยด้วย!”ชายหนุ่มชะงักเมื่อได้ยินชื่อ ‘อันจิ่วเม่ย’สายตาของเขาเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีสายฟ้าฟาดเข้ามากลางใจเขาพยายามควบคุมสติ ก่อนจะเค้นเสียงถามกลับด้วยน ้าเสียงเฉียบขาด “สหายบอกอีกครั้ง… น้องสาวของคุณชื่ออะไรนะ?”
“ฮือ… อันจิ่วเม่ยค่ะ เธอมาหาฉัน เธอมาของกับฉัน แล้วก็หายไป!” ฟางหรูสะอื้น น ้าตาไหลอาบแก้มนายทหารคนนั้นจับไหล่ของฟางหรูแน่น ดวงตาคมปลาบของเขาจ้องตรงมาราวกับพยายามปลุกสติ “สหายมีสติหน่อย!”ชายหนุ่มในชุดทหารยังคงจับไหล่ของฟางหรูแน่น สายตาเต็มไปด้วยความกังวลและเคร่งเครียด“สหายเป็นคนที่ไหน?” เขาถามด้วยน ้าเสียงเยือกเย็น แต่ทรงพลังจนฟางหรูรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตรึงไว้กับพื้นฟางหรูสูดลมหายใจลึก เธอพยายามเรียบเรียงคำตอบแม้จะตกใจจนแทบพูดไม่ออก “ฉันเป็นคนในเมืองค่ะ…แต่อันจิ่วเม่ย เธอเป็นคนหมู่บ้านหนานเทียน”คำตอบนั้นทำให้นายทหารนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ก่อนจะถามอีกครั้งด้วยเสียงก
