ยังไม่ทันที่อันจิ่วเม่ยจะตั้งสติได้ ชายร่างผอมก็กระโจนเข้ามาใช้ผ้าปิดปากเธอเพื่อไม่ให้เธอส่งเสียงชายร่างผอมรีบปิดปากอันจิ่วเม่ยด้วยผ้า ขณะที่ชายร่างกำยำคว้ากระสอบผ้าขนาดใหญ่จากรถเข็นข้างทาง ทั้งสองคนจัดการยัดร่างของเธอเข้าไปในกระสอบอย่างรวดเร็ว อันจิ่วเม่ยพยายามดิ้นสุดแรง แต่ถูกบังคับจนทำอะไรไม่ได้“เร็วสิ! อย่าให้ใครมาเห็น” ชายร่างกำยำพูดเสียงดุดันอันจิ่วเม่ยที่อยู่ในกระสอบพยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อสงบสติ และเรียกใช้พลังมิติของเธอ เธอจินตนาการถึงมีดสั้นเล่มหนึ่งที่เก็บไว้ในมิติส่วนตัว มีดสั้นนั้นปรากฏขึ้นในมือของเธอ เธอคลำหาขอบกระสอบด้วยความระมัดระวัง และเริ่มใช้มีดตัดผ้าช้า ๆ เพื่อไม่ให้ชายทั้งสองสังเกตเห็น“เร็ว ๆ หน่อย เราต้องรีบไปจากที่นี่นะ” ชายร่างผอมเร่งเร้า ขณะชายร่างกำยำแบกกระสอบขึ้นพาดบ่า เดินลึกเข้าไปในซอยเงียบ ๆเสียงมีดสั้นเฉือนผ้าดังเบา ๆ อันจิ่วเม่ยกัดฟัน เธอตัดจนกระสอบฉีกพอที่แขนเธอจะโผล่ออกมาได้ ทันทีที่แขนพ้นจากกระสอบ เธอแทงมีดไปที่ด้านหลังของชายร่างกำยำเต็มแรง
“โอ๊ย!” ชายร่างกำยำร้องลั่น ปล่อยกระสอบลงกับพื้นอย่างแรงเขาหันกลับมามองพร้อมตะโกนด้วยความโมโห “ระยำเอ้ย! นังนี่เอามีดมาจากไหนวะ!”อันจิ่วเม่ยรีบพยายามคลานออกจากกระสอบ เตรียมลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนี แต่ไม่ทันไร ชายร่างผอมที่อยู่ใกล้ ๆ เตะมีดในมือของเธอกระเด็นไปไกล ก่อนจะเตะซ ้าเข้าที่กลางลำตัวของเธออย่างแรง“อั่ก!
