อันจิ่วเม่ยเข็นจักรยานออกไปหน้าบ้าน ขณะที่เจ้าตูบสามตัวกระดิกหางเดินตามส่งเธออย่างร่าเริง แต่ยังไม่ทันเปิดประตูบ้าน เธอก็เห็นยวี่เฟยเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม มือของอีกฝ่ายถือปิ่นโตไว้“จิ่วเม่ย เธอจะไปในเมืองเหรอ?” ยวี่เฟยเอ่ยทักด้วยน ้าเสียงสดใส“ใช่ค่ะพี่ กำลังจะไปพอดี พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ?” อันจิ่วเม่ยถามด้วยความสงสัย“ไม่มีอะไรหรอก แม่ฉันทำกับข้าวมาเผื่อให้ย่ากับเธอด้วย” ยวี่เฟยพูดพลางยกปิ่นโตในมือให้ดู“ขอบคุณมากนะคะพี่ ย่ากำลังตัดชุดใหม่ให้ฉันพอดีเลย ถ้าพี่ว่างจะไปนั่งเล่นกับย่าก่อนก็ได้ค่ะ ฉันจะไปทำธุระในเมือง ไม่นานเดี๋ยวก็กลับ”ดวงตาของยวี่เฟยเป็นประกายทันที เธอชอบเป็นลูกมือของย่าอัน เพราะฝีมือการเย็บผ้าของย่าอันนั้นประณีตมาก อีกทั้งยังได้เรียนรู้เทคนิคต่าง ๆ และเห็นแบบเสื้อผ้าสวย ๆ ที่อันจิ่วเม่ยมักจะออกแบบอยู่เสมอ“ตกลง!” ยวี่เฟยตอบรับโดยไม่ต้องคิด “ยังไงงานในโรงงานเต้าหู้ฉันก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว อยู่ช่วยคุณย่าสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
อันจิ่วเม่ยยิ้มให้ ก่อนจะจูงจักรยานเปิดประตูออกไป ปล่อยให้ยวี่เฟยเดินเข้าไปในบ้านพร้อมปิ่นโตในมือ เสียงพูดคุยสดใสของยวี่เฟยกับย่าอันดังขึ้นจากในบ้าน ขณะที่อันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานไปตามทางด้วยความรู้สึกโล่งใจและเบาใจที่ทุกอย่างในหมู่บ้านเป็นไปด้วยดีเมื่อมาถึงโรงงานผ้า ลุงเฝ้าประตูที่คุ้นเคยกับเธอดีส่งยิ้มทักทายด้วยน ้าเสียงเป็นมิตร“อ้าว สหายอัน มาแต่เช้
