ร้าว “แน่ใจใช่ไหมว่าชื่ออันจิ่วเม่ย?หมู่บ้านหนานเทียน?”ฟางหรูพยักหน้าช้า ๆ “แน่ใจค่ะ…”ชายหนุ่มในชุดทหารยังคงจ้องฟางหรูอย่างเคร่งเครียด ได้ยินชื่อ‘อันจิ่วเม่ย’ ความกดดันที่เขารู้สึกกลับหนักอึ้งขึ้นไปอีกฟางหรูเผลอกลืนน ้าลายอย่างหวั่นใจ ขณะที่สายตาคมกริบของชายหนุ่มตรงหน้าไล่ต้อนเธอให้ตอบคำถามอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ทันใดนั้นชายหนุ่ม ชายหนุ่มในชุดทหารพลันหันมองไปยังถนนเบื้องหน้า เขาก้าวยาว ๆ ออกจากขอบทาง แล้วหยุดกลางถนน ยกมือขึ้นเพื่อขวางชายหนุ่มอีกคนที่กำลังปั่นจักรยานผ่านมา“เฮ้ย! ทำอะไรของคุณ!” คนปั่นจักรยานวัยรุ่นอายุราว 17 ปีร้องตวาดด้วยความตกใจ ท่าทางกระชากจักรยานอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นเครื่องแบบของผู้ที่ขวางทางพร้อมยศทหารบนบ่า ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดทันที“ขอโทษครับ!”วัยรุ่นเอ่ยขึ้นเสียงเบาลงชายหนุ่มในชุดทหารไม่มีทีท่าว่าจะสนใจคำตวาดก่อนหน้า เขาเดินตรงเข้าไปหา ยื่นธนบัตรหยวนใส่มืออีกฝ่าย “สหาย ผมมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือ คุณช่วยไปส่งสหายหญิงท่านนี้ที่สถานีตำรวจที” เขาชี้มาทางฟางหรูคนปั่นจักรยานเหลือบมองธนบัตรในมือ ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่อาจปฏิเสธ “ได้ครับ ได้เลย!”ชายหนุ่มในชุดทหารหันกลับมาทางฟางหรู สายตาของเขาเจือด้วยความเด็ดขาด “สหาย ที่เกิดเหตุอยู่ที่ไหน?”ฟางหรูพยายามดึงสติกลับมา เธอรีบตอบ “ตรอก 47 ค่ะ เธอเพิ่งแยกกับฉันไม่นาน ฉันคิดว่าพวกมันคงจับตัวเธอไปไม่ไกลแน่”ชายหน
